تبلیغات
سربداران
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : راضیه امیری رز
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
سربداران
پنجشنبه 7 فروردین 1393 :: نویسنده : راضیه امیری رز       
گروه سیاسی برهان/راضیه امیری رز؛
 
تحلیل روند ناکامی‌های آمریکا در فرآیند تسخیر جهان
 
افول روزافزون قدرت ایالات متحده و شکست‌ها و ناکامی‌های پی‌درپی آن در دستیابی به اهداف استیلاطلبانه، دیگر امری نیست که قابل کتمان باشد. آمریکا قدرت نوظهور بعد از جنگ جهانی دوم، از همان ابتدا نتوانست استراتژی‌های جاه‌طلبانه‌ی خود را آن‌طور که رهبران دهه‌ی بیست و سی آمریکا طراحی کرده بودند، با آسودگی خاطر محقق سازد.
 
چالش آمریکا از همان فردای جنگ شروع شد؛ در حالی که رژیم آمریکا توانسته بود از قبل جنگ بار اقتصادی خویش را ببندد و به‌عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد و اعتباردهنده بعد از جنگ در روی زمین شناخته شود. سلطه‌ی اقتصادی آمریکا بر جهان، با اعمال نفوذ سیاسی و اقتصادی آمریکا از طریق سازمان ملل، بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول و... اعمال گردید و بسط یافت، اما نبرد در عرصه‌ی سیاسی به‌گونه‌ای دیگر رقم خورد و رقیب سرسختی مانند شوروی، در قالب جنگ سرد، با آمریکا شاخ‌به‌شاخ شد. رقابت شوروی با آمریکای تازه به دوران رسیده، در مدت نزدیک به 45 سال، فرصتی فراهم کرد و بیداری ملت‌ها و قد کشیدن رقبای ریز و درشت ایدئولوژیک و اقتصادی و سیاسی در گوشه‌وکنار، آرامش آمریکا را بیش از پیش برهم زد. گویا رسالت تقابل با یکه‌تازی آمریکا، بعد از شوروی، به جریان‌های جدیدی منتقل شد و بدین ترتیب، آمریکا که تصور می‌کرد با فروپاشی شوروی نفس راحتی خواهد کشید، در فضای سخت‌تری درگیر شد و راه تنفسش روزبه‌روز تنگ‌تر شد. تا جایی که می‌توان ادعا کرد اکنون آمریکا یک هژمون ناکام است.
 
چارچوب تحلیل ناکامی‌های آمریکا
 
از دید جریان‌هایی، طرح افول و شکست قدرت جهانی و هژمونی آمریکا، با توجه به برخی مؤلفه‌های اقتصادی و سیاسی غیرواقعی است و آمریکا همچنان قدرت فائقه‌ی جهانی است. با این توصیف، چگونه می‌توان آمریکا را قدرت ناکام نامید؟
 
به نظر می‌رسد در تحلیل ثبات و تداوم یک قدرت و ارزیابی روند افول آن، باید معیاری موثق را برگزید؛ معیاری که بتوان با توجه به سنجه‌هایی از درون ساخت قدرت، پاسخ مورد نظر را دریافت نمود. این معیار در مورد آمریکا عبارت است از:
 
1.      استراتژی‌ها و اهداف کلان نظام آمریکا
 
2.      فرآیند تحقق این اهداف و استراتژی‌ها
 
برمبنای دو ملاک فوق، می‌توان روند ناکامی‌های آمریکا را به سهولت تبیین کرد.
 
منطقه‌ی عظیمه‌ی باتلاق امپراتوری آمریکا
 
استراتژی استیلاگرانه‌ی آمریکا، که در بطن جنگ جهانی دوم طراحی شد و به‌عنوان سرفصل تسخیر جهان توسط دولتمردان آمریکا مطرح گردید، استراتژی «منطقه‌ی عظیمه» بود؛ منطقه‌ای که دسترسی و تصرف آن به‌لحاظ استراتژیک، برای کنترل جهان توسط آمریکایی‌ها ضروری بود.
 
مشاوران روزولت، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، به‌عنوان یک راهبرد، تعیین کردند که چه نقطه‌ای از جهان باید برای سرمایه‌گذاری، برگشت منافع و دسترسی به منابع خام، تحت سلطه‌ی آمریکا باشد تا ایالات متحده بتواند به رونق اقتصادی و سلطه‌ی سیاسی خود ادامه دهد. حداقل مناطقی که برای این منظور تعیین گردید شامل تمام نیمکره‌ی غربی، امپراتوری پیشین بریتانیا و خاور دور و حداکثر شامل تمام دنیا می‌شد.[1]
 
از زمانی که دلهره‌ی ایالات متحده از امکان فروغلتیدن کشورها به دامن کمونیسم فروکش کرد و تئوری دومینو کنار گذاشته شد، آمریکا نه تنها آسوده خاطر نشد تا برای تصرف منطقه‌ی عظیمه وارد عمل شود، بلکه مجبور شد در قالب طرح‌های پیچیده‌ای که سرانجامش چندان مشخص نیست، حرکت کند.
 
این استراتژی اساس سلطه‌طلبی آمریکا در طول سال‌های بعد قرار گرفته است. از بین این منطقه‌ی عظیمه، بخش‌هایی دارای اهمیت مضاعف در استراتژی سیاسی و اقتصادی ایالات متحده است؛ مناطقی که نوآم چامسکی از آن‌ها تحت عنوان «مناطق وسوسه‌انگیز» یاد می‌کند؛ مانند ایران، عراق، سوریه و بخش‌هایی از آمریکای لاتین.
 
از زمانی که دلهره‌ی ایالات متحده از امکان فروغلتیدن کشورها به دامن کمونیسم فروکش کرد و تئوری دومینو کنار گذاشته شد، آمریکا نه تنها آسوده خاطر نشد تا برای تصرف منطقه‌ی عظیمه وارد عمل شود، بلکه مجبور شد در قالب طرح‌های پیچیده‌ای که سرانجامش چندان مشخص نیست، حرکت کند. آمریکا برای حفظ قدرت خود، سعی کرد خود را قدرت تجدیدنظرطلبی معرفی کند که از وضع کنونی جهان ناراضی است و می‌خواهد برای نجات نسل بشر، دموکراسی آمریکایی را جهانی کند!
 
ناتوانی در اعمال سلطه از طرق معمول، باعث روی آوردن آمریکا به شیوه‌ی شیطانی‌تری شد. چیزی که جان ایکنبری آن را این‌گونه توصیف می‌کند: «استراتژی جدید، امپراتوری آمریکا را به‌عنوان قدرت تجدیدنظرطلبی معرفی می‌کند که منافع آنی خود را برای نظم نوین جهانی به خطر می‌اندازد و دیگران مجبورند خود را با خواست آمریکا منطبق سازند، در مقابل این کشور کم‌رنگ گردند، زیر کنترل آن قرار گیرند و در فکر انتقام علیه آمریکا باشند. در این استراتژی، جهان ناامن معرفی می‌شود و آمریکا هم نا‌امن‌تر خواهد شد.»[2]
 
این راهبرد بدین معنی است که وقتی آمریکا نتوانست سلطه‌ی خود را از طریق اقناع و رضایت (هژمونی واقعی) یا قوه‌ی نظامی معمول اعمال کند، مجبور شد دست به دشمن‌تراشی بزند تا از طریق دشمنان دست‌ساز، جهان را برای ایفای رسالت جهانی نجات بشر قانع کند. اینجا بود که آمریکا یک طرف قرار گرفت و جهان طرف دیگر و بوش اعلام کرد: «هر که با ما نیست، علیه ماست.» بدین ترتیب، مناطق وسوسه‌انگیزی مثل ایران و عراق و سوریه هدف قرار می‌گیرند.
 
ایران یک استثنا شد و دست‌وپنجه‌ انداختن سی‌ساله‌ی آمریکا و ایران، نشان داد که لقمه‌ی ‌ایران برای دهان هژمون لرزان بزرگ است. اما طراحی حملات یازدهم سپتامبر و بهانه‌ی سلاح‌های هسته‌ای تخیلی صدام و حمله به عراق و سپس حمله به افغانستان با نام مبارزه با القاعده و ایجاد بحران در سوریه و این بار نقض الگوی افغانستان و حمایت از القاعده، همه بخش‌هایی از استراتژی ناامن‌سازی جهان بود که هیچ‌کدام آمریکا را در رسیدن به منطقه‌ی عظیمه یاری نکرد.
 
در چنین شرایطی، دلیل جنگ عراق، نیاز آمریکا به نمایش قدرت برای حفظ اعتبار هم بود که حاصل نشد و روی کار آوردن دولت خوش‌خیم (نسبت به منافع آمریکا) در عراق محال گردید. بیداری مردم در صحنه‌ی سیاسی عراق، به قول هامیلتون، از نویسندگان قانون اساسی آمریکا، نقش «دیو بزرگ»[3] را برای سیاست آمریکایی تسخیر جهان ایفا کرد و دولتی در عراق روی کار آمد که کمترین سنخیت و همسازی با اهداف استراتژیک آمریکا نداشت و هزینه‌های تحمیل‌شده به اقتصاد آمریکا در آوردگاه عراق، بازگشت سرمایه‌ای نداشت.
 
باتلاق افغانستان برای آمریکا سهمگین‌تر بود. هزینه‌های مادی و معنوی آمریکا در افغانستان کمتر از عراق نبود. اینجا نیز آنچه به دست نیامد خواست‌های جاه‌طلبانه‌ی آمریکا بود. سال‌ها حضور در افغانستان، دستاوردی جز نفرت روزافزون افکار عمومی نداشت. هانتینگتون بیان دقیق‌تری دارد: «آمریکا برای بیشتر مردم جهان به ابرقدرت حقه‌بازی تبدیل شده که بزرگ‌ترین و تنهاترین تهدید موجود برای جوامع‌شان به حساب می‌آید.»
ابزار ناامن‌سازی جهان با هدف فراهم ساختن فرصت قدرت‌نمایی و منجی‌سازی از آمریکا، اکنون سلاح برنده‌ای شده است که افکار عمومی را نسبت به آمریکا روزبه‌روز متنفرتر و منزجرتر می‌کند.
 
وضع سوریه به صحنه‌ی سنجش میزان تأثیرگذاری آمریکا در معادلات جهان تبدیل شده است. آمریکا تصور نمی‌کرد نظام سوریه به‌عنوان رژیم خطرساز علیه منافع آمریکا، بیش از سه سال در مقابل جریان وحشتناک تکفیری دوام بیاورد؛ در حالی که مردم سوریه به حمایت از بشار اسد برخاستند چون تصور کردند که تروریست‌ها مورد حمایت آمریکا هستند.
 
همچنین وضع سوریه به صحنه‌ی سنجش میزان تأثیرگذاری آمریکا در معادلات جهان تبدیل شده است. آمریکا تصور نمی‌کرد نظام سوریه به‌عنوان رژیم خطرساز علیه منافع آمریکا، بیش از سه سال در مقابل جریان وحشتناک تکفیری دوام بیاورد؛ در حالی که مردم سوریه به حمایت از بشار اسد برخاستند چون تصور کردند که تروریست‌ها مورد حمایت آمریکا هستند.
 
اینکه ده‌ها کشور اروپایی با همراهی آمریکا و متحدین منطقه‌ای آن، در حالی که سازمان ملل را هم همراه خود ساخته‌اند و تلاش بی‌وقفه‌ی بین‌المللی راه انداخته‌اند تا یک رژیم کوچک را در منطقه‌ی حساس خاورمیانه سرنگون سازند، اما بعد از سه سال روزبه‌روز عقب می‌نشینند، نمودی از ناکامی‌های پُرشمار آمریکاست. سوی دیگر قضیه این است که آمریکا فقط در حیطه‌ی حداکثری استراتژی تسخیر جهان دچار تنگنا نیست، بلکه در حداقل‌ترین بخش منطقه‌ی عظیمه، یعنی اروپا هم حیطه‌ی نفوذش در حال تحدید است.
 
ماجرای شکست سیاست خارجی مداخله‌جویانه‌ی آمریکا و هم‌پیمانان اروپایی‌اش در اوکراین، نشان داد که گزینه‌های آمریکا در مواجهه با رقبا، بسیار محدودتر شده است. چنان‌که وقتی روسیه منطقه‌ی استراتژیک کریمه را به خاک خود ملحق ساخت، آمریکا بار دیگر به سلاح تحریم متوسل شد. سلاحی که به نظر می‌رسد تنها ابزار قدرت‌نمایی آمریکا در دهه‌های اخیر است.
 
در صحنه‌ی سوریه نیز قدرت آمریکا به قدرت رقبا نچربید و ایران و روسیه به‌عنوان حامی دولت بشار اسد، در مقابل آمریکا و کشورهای اروپایی، برگ برنده‌ی بیشتری به دست آوردند.
 
سیاست آمریکا در آمریکای لاتین، در شاخ آفریقا، در پاکستان و دیگر نقاط استراتژیک جهان نیز وضع بهتری ندارد. روند ناکامی‌های آمریکا به‌گونه‌ای است که برخی از تحلیل‌گران معتقدند آمریکا ناچار تلاش دارد در حوزه‌ی استراتژیک هم‌پیمانانش نیز تجدید نظر کند. فشارهای گوناگون بر دولت ترکیه، به‌عنوان یکی از همراهان سنتی سیاست منطقه‌ای آمریکا، یک بُعد این قضیه است. در سوی دیگر، تردیدهای آمریکا در تداوم حمایت بدون قیدوشرط از رژیم صهیونیستی قرار دارد؛ چنان‌که نشانه‌های فشار آمریکا برای کنترل حیطه‌ی توسعه‌طلبی‌های رژیم صهیونیستی در حال بروز و ظهور است.
 
این مسئله به تغییر استراتژی‌های آمریکا در حمایت از رژیم صهیونیستی مربوط نیست، بلکه محدودیت منابع مادی و معنوی آمریکا در تحقق اهداف منطقه‌ای و جهانی‌اش، این کشور را وادار ساخته است حوزه‌ی پرداخت هزینه‌هایش را کنترل کند. این بدین معنی خواهد بود که فشارهای جانبی به آمریکا، باعث شده است که این کشور به غیر از منافع و اهداف استراتژیک خود، عناصر دیگری را نیز در نظر بگیرد. لذا آمریکا بعد از گذشت هفتاد سال از طراحی استراتژی تصرف و تسخیر بکرترین و سودآورترین نقاط دنیا، ناچار به تغییر روش‌ها و تاکتیک‌ها روی آورده است.
 
سؤال اساسی این است که آیا قدرت رو به افول آمریکا، با تمسک به تغییر تاکتیک‌ها، توان بازسازی هژمونی خود را خواهد داشت یا همچنان در سیر صعودی به سمت ناکامی حرکت خواهد کرد؟
 
اکنون با این چارچوب، فهم بیانات رهبر انقلاب آسان‌تر می‌گردد که فرمودند: «بدانید که واقعیات جامعه‌ی جهانی برطبق خواسته‌ها و نیّات آمریکا به پیش نمی‌رود. آنچه استکبار جهانی و دشمنان عنود ملت ایران خواسته‌اند تحقق پیدا کند، در عرصه‌ی گسترده‌ی جهانی تحقق پیدا نکرده و ان‌شاءالله تحقق هم پیدا نخواهد کرد. آمریکا در فلسطین ناکام مانده است. نقشه‌ای که برای فلسطین داشتند و خیلی هم تلاش کردند، پیش نرفته است و ان‌شاءالله پیش نخواهد رفت. این‌ها می‌خواهند کشور فلسطین را تبدیل کنند به یک کشور یهودی؛ یعنی فلسطینی (چه مسلمان، چه مسیحی) در فلسطین امکان زندگی کردن نداشته باشد؛ یعنی کار فلسطین را به‌کلی تمام کنند. این کار را دنبال کردند، خیلی هم تلاش کردند در این چند سال، نتوانستند. آمریکا در فلسطین به نتیجه نرسید، در سوریه به نتیجه نرسید، در عراق به نتیجه نرسید، در افغانستان و در پاکستان مقاصدی که داشت تحقق پیدا نکرد، اخیراً در اروپا هم ملاحظه می‌کنید و می‌شنوید که نقشه‌های آمریکا نقش بر آب شده است.»(*)
 
پی‌نوشت‌ها:
[1]. آستیفن امبروز، روند سلطه‌گری، ص 18 و 19.
[2]. هژمونی یا بقا، نوام چامسکی، ص 24.
[3]. هامیلتون افکار عمومی را دیو بزرگی می‌داند که اگر بیدار شود، مانع جدی در مسیر اهداف آمریکا خواهد شد.

 

 

*راضیه امیری رز؛ دانشجوی دکترای جامعه‌شناسی سیاسی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 9 دی 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       

نگاه جامعه شناختی به حماسه 9 دی

ارزیابی وتحلیل رخداد 9دی به عنوان رویه ای که محصول کنش جمعی یک جامعه کاملا سیاسی شده بود چشم انداز جامعه شناختی ویژه ای را مقابل تحلیل گران بازمی گشاید. با بازگشت به بستر شکل گیری فتنه 88 مولفه وعناصر جامعه شناختی رویداد 9 دی را می توان به مانند "احیای همبستگی اجتماعی" وترمیم "شکاف های اجتماعی ناشی از فتنه "تبیین کرد.

9دی وترمیم شکاف های اجتماعی ؛

فتنه 88را از جنبه های مختلف می توان تحلیل کرد. یکی از مهمترین جنبه های آن، گسست اجتماعی بود که در طول فعالیت انتخاباتی واعتراضات پس از آن شکل گرفت، منشا این گسست به سالهای دور برمی گشت وبه عبارتی یک اتفاق دفعی وناگهانی نبود بلکه عقبه تاریخی سیاسی داشت که در تداوم خود ابتدا در مقطع کوتاهی در حد فاصل دوران قانونی تبلیغات انتخاباتی تا روز 29 خرداد وخطبه های تاریخی رهبر انقلاب به شکل یک شکاف رخ نمود وبعد از آن تا روز عاشورای سال 88به صورت مذمن تداوم یافت. این نزاع واختلاف اجتماعی،از یکطرف از برنامه ریزی همه جانبه مراکز غربی برای عملیاتی ساختن الگوی انقلاب های رنگی در ایران خبر می داد واز سوی دیگر انعکاس دل بریدن ودور شدن بخشی از نخبگان سیاسی سابق از بدنه عام نخبگان نظام اسلامی بود. این شکاف یک شکاف تاریخی وتدریجی بود که سالها در ذیل مفهوم" اصلاح طلبی و خط امام" به حیات خود ادامه داده بود ودر قالب آن نخبگانی از درون نظام به صورت نا محسوس وبنابه دلایلی از جمع حامیان ومدافعان نظام خارج شده بودند. به طوری که در راس آنها فردی قرار داشت که روزی نخست وزیر جمهوری اسلامی بود و دیگری سالها مسئولیت های کلیدی داشت وحتی اطرافیان آنها همگی در نظام اسلامی مسئولیت هایی داشتند .جالب توجه بود که این اشخاص در یک کنش سیاسی قانونی به صحنه آمده وبا فرصت  فراخ خود وبرنامه ها و اولویت های خود را معرفی، تبیین و در معرض انتخاب مردم قرار دادند. اما به محض اینکه در یک بستر قانونی  وآزاد نتیجه را خلاف خواست خود دیدند دست به اعتراض وتهییج مردم علیه ساختارهای قانونی نمودند.

واقعیت این است که شکاف بین این چهره ها با نظام اسلامی دریک پروسه زمانی 20 ساله رشد کرده وریشه دوانده بود ودر انتخابات 88 بروز و ظهور یافت. این طیف در طی 20 سال به تدریج نسبت به پای بندی به آرمانهای انقلاب ونظام جمهوری اسلامی دچار تردید شده بود و آرایش تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری زمینه علنی شدن این تردید و واگرایی را فراهم ساخت. چنان که از همان ابتدی فعالیت تبلیغاتی، این جریان تلاش کردند نظام انتخاباتی جمهوری اسلامی را به عنوان یکی از شاخصه های مردمی بودن نظام، با چالش مواجه سازند و با ترتیب دادن نهادهای موازی و غیر قانونی مانند "کمیته صیانت آرا" کلیت نظام را به مبارزه طلبیدند. چنان که در ادامه سعی نمودند با طرح مباحث ساختار شکنانه جریان های تجدید نظر طلب را پیرامون خود جمع نمایند. با این قبیل اقدامات بود که یک شکاف خفته علنی شد وبا تحرکات بعد از انتخابات، با بیانیه ها و سپس تجمعات غیر قانونی مورد حمایت سران فتنه، علنی ترگردید.

یکی ازدست آوردهای 9 دی ترمیم این شکاف توسط مردم بود. مردم در 9 دی با شعارهای واضح وروشن سیاسی که در طول سالهای بعد از انقلاب بی سابقه بود،توانستندهم صف خود را از این جریان جدا سازند وهم خط فاصلی بین این اشخاص ونخبگان انقلابی ترسیم کنند. بدین ترتیب در 9 دی نخبگان سیاسی نظام پالایش شدند به طوری که هم این اشخاص مردد وپشیمان از بدنه نظام سیاسی طرد شدند وهو طیفی از نخبگان که نسبت به فتنه موضع صریح وروشنی نداشتند در مواجهه با موضع جدی مردم مواضع خود را شفاف ساختند. با این پالایش ، نخبگان درونی نظام هماهنگ و همسو با مردم در حفاظت از آرمانهای انقلاب به صحنه آمدند.

دومین شکاف ونزاعی که پیرامون این شکاف تاریخی وبه صورت دفعی و مقطعی شکل گرفته بود؛ فضای دوقطبی انتخابات ریاست جمهوری و تسری آن به بعد از انتخابات بود.درفضای تبلیغاتی سال 88 فضا به شدت دوقطبی شد. اتفاقی که از همان ابتدا نگرانی هایی را به دنبال داشت به طوری که رهبر انقلاب در سخنرانی شان در سالگرد ارتحال امام فرمودند هر كدام از نامزدهاى محترم هم طرفدارانى دارند. بعضى ها از این طرفداران متعصب هم هستند، خیلى علاقه مند سرسختند به آن نامزد خودشان. خیلى خوب، باشند، حرفى نیست؛ اما مواظب باشید، مراقب باشید كه این علاقه مندى ها به اصطكاك نینجامد؛ به اغتشاش نینجامد. شما دارید براى عقیده ى خودتان، براى ایمان خودتان تلاش میكنید؛ نگذارید دشمنِ این ایمان، دشمنِ این آرمان از شما سوء استفاده كند. من شنیدم و اطلاع پیدا كردم كه در خیابانها بعضى از جوانان طرفداران نامزدها میروند - حالا من درباره ى این رفتن تو خیابانها حرفى نمیزنم - اما مؤكداً میگویم: مبادا این خیابان گردى ها به مقابله، به مجادله، به درگیرى بینجامد؛ مواظب باشید. اگر كسى دیدید كه اصرار بر اغتشاش و درگیرى دارد، بدانید او یا خائن است، یا بسیار غافل است».[1]

این نزاع گرچه در بین مردم مقطعی بوداما رقبای انتخاباتی به شدت بر روی آن برنامه ریزی کرده بودند. به عبارتی این فضای دو قطبی انعکاس شکاف نخبگان بود که در جهت دست یابی به اهداف خود نیاز به این درهم ریختگی سیاسی و فروریختگی همبستگی اجتماعی داشتند ولذا با موضع گیری های افراطی خود هرچه بیشتر به فضای سیاه و سفید دامن می زدند. درحالی که مردمی که درمراحل ابتدایی با  اعتراضات همراه شدند متوجه پیامد رفتار خود به عنوان یک اختلاف روبه تزاید نبودند.

چرا که صحنه گردانان فتنه به دلیل سوابق و جایگاه‌های درون حاكمیتی گذشته خود مورد اعتماد واقع شده بودند و آرای قابل توجهی را به خود اختصاص داده بودند كه بخش‌های بزرگی از رأی‌دهندگان نمی‌توانستند قضاوت خود را نسبت به آنها به سرعتی كه آنها از نظام و انقلاب فاصله می‌گرفتند، تغییر دهند بنابراین این افراد بدون آنكه نیت و انگیزه سوئی داشته باشند تا مقطعی با مواضع و تصمیم آنها همراهی نشان دادند [2]

بعد از گذر از ایام انتخابات، با تلاش سران فتنه و فعال شدن جریان های معاند و جنگ روانی رسانه های بیگانه، فضای دوقطبی اجتماعی کم کم به سمت  شکاف بخشی از مردم و نظام سوق یافت وبه عبارتی نخبگان طرد شده جهت اختلافات را از بین دو دسته از مردم به سمت رودر رو قراردادن بخشی از مردم با نظام هدایت کردند.

بدین ترتیب، فضای رادیکال حاکم در مدت 8 ماه زمینه ساز فعالیت تخریبی دشمن و عوامل نفوذی آن بود که به شکل گیری اغتشاشات و آشوب های خیابانی در مقاطعی چون روز قدس و13 آبان و 16 آذر منتهی شد. به طوری که هرچه زمان می گذشت گرچه از کمیت عوامل خیابانی آشوب ها کاسته می شد، ولی اقدامات وحرکت های براندازانه تشدید می شد، چرا که سران فتنه تلاش داشتند خطوط اختلاف را هرچه بیشتر تشدید کنند و با تند شدن لحن بیانیه وسخنان ا آنان اختلافات  اجتماعی نیز تشدید می شد.

روند صعودی این گسیختگی همراه با شدت یافتن ناهنجاری های رفتاری شرایط تصمیم گیری و حرکت را سخت می کرد وبه نوعی ساخت سیاسی ،ساخت اجتماعی وساخت فرهنگی در یک عدم تعادل و نا همپوشانی  مقطعی قرار گرفتند وحتی نظام اقتصادی هم از این اوضاع متاثر گردید.

درچنین شرایطی پیش بینی تحلیل گران از آینده نظام سیاسی وچگونگی بازسازی تعامل آن با نظام اجتماعی مبهم و دشوار می نمود. در این میان یک رویداد به عنوان نقطه عطف اوضاع را کاملا دگرگون ساخت و آن حرمت شکنی عاشورا توسط فتنه گران بود. اتفاقی که کاملا معادله را دگرگون ساخت وفضای دوقطبی شده را کاملا یکدست  وهمسو در مقابل یک اقلیت برانداز قرار داد.

ظهورنقش بسیج کننده هویت دینی در 9 دی

هنگامی که روز 6 دی مصادف با عاشورای حسینی حامیان جریان فتنه به خیابان ها آمدند وبا حمله به نمادهای عاشورا وعزاداران حسینی به هلهله وشادی پرداختند به نوعی هویت جمعی مردم ایران را نشانه رفتند. عاشورا و عزای حسینی به مثابه شاخص دینداری، از عناصر هویت بخش مردم و از عوامل حفظ انسجام اجتماعی در جامعه ایران است ؛ هدف قرار گرفتن این عامل هویت بخش برخلاف انتظارجریان فتنه ، واگرایی و نزاع موجود را به انسجام وهمبستگی اجتماعی تبدیل نمود. همانطور که عاشورا در فرایند مبارزات انقلابی علیه رژیم پهلوی ،عامل اتحاد وانسجام ودر نهایت پیروزی بود. بنابر این زمانی که حامیان فتنه باورهای دینی مردم را با هدف تقابل و مبارزه جویی با نظام اسلامی هدف قراردادند نا خواسته نقطه تلاقی مشروعیت نظام اسلامی وهویت نظام اجتماعی را نشانه گرفتند وبه این ترتیب مردم ونظام اسلامی در یک نقطه به همگرایی رسیدند. لذا افکار عمومی به این نتیجه رسید که راه صیانت از هویت جمعی خویش ،حفاظت ودفاع از مشروعیت نظام ورهبری انقلاب است.

مردم در 9دی جهت نمایش همبستگی اجتماعی حول عامل هویت بخش خویش و همچنین حمایت از مشروعیت دینی نظام و رهبری به صورت فراگیر و گسترده به صحنه آمدند ؛ حضور اقشار وسلایق مختلف سیاسی وفرهنگی و حتی فکری مردم در 9 دی را نیز می توان از همین زاویه تحلیل کرد.

از این منظر،  آوردگاه 9 دی از جهتی واکنش جمعی مردم به یک ناهنجاری وآنومی در حال گسترش بود که جریان هایی برای نهادینه سازی آن می کوشیدند تا عوامل قوام بخش نظام سیاسی و اجتماعی را متزلزل سازند.

بنابر این روز 9 دی واکنش جمعی به یک بیماری عارضی وهدایت شده بود که هویت دینی وانقلابی مردم را نشانه رفته بود. به این مفهوم بود که رهبر انقلاب از 9دی به عنوان واکنشی به بیماری فتنه تعبیر نمودند:« این فتنه، صرفا منحصر به حضور عده‌ای افراد در خیابانها نبود، بلکه ناشی از یک بیماری بود که با اقدامات سیاسی و امنیتی قابل دفع شدن نبود، و به یک حضور عظیم مردمی نیاز داشت، که چنین هم شد».[3]

جنبه مهم دیگر فتنه، تلاش سران آن برای انحراف افکار عمومی از اهداف ساختارشکنانه و براندازانه خود بود که حماسه 9 دی این تلاش را نیز خنثی ساخت.ادعایی مانند پیروی از خط امام درحالی سرفصل سخنان و بیانیه های سران فتنه بود که در روز قدس و 13 آبان و 16 آذر با شعارهایی مانند "نه غزه نه لبنان، مرگ بر اصل ولایت فقیه " و... مورد چالش قرارگرفت ، اما این حادثه عاشورا بود که همه آنچه را که جریان فتنه در طول 8 ماه اندوخته بود از بین برد. با وجودی که آنها تلاش کردند واقع روز عاشورا را نیز مصادره به مطلوب و ابزاری برای مظلوم نمایی خود سازند، آنان با وقوف بر قدرت هویت سازی عاشورا تلاش کرد ازاین مفهوم برای هویت جعلی وبرساخته فتنه گران پایه اتکایی بسازد. چنان که یکی از سران فتنه از آشوبگران عاشورا تحت عنوان مردم خداجوی نام برد، اما شفافیت پیام عاشورای حسینی مانع از این شد که فتنه بتواند برای تداوم حیات خود بعد از ظلم نابخشودنی فتنه گری و حرمت شکنی عاشورا ، از دین بهره برداری کند.لذا 9 دی روز انعکاس نفرت وخشم جامعه حول محور باورهای مشترک نسبت به جریان برانداز شد.

 اما در این بین نباید از قدرت مدیریت و تدبیر رهبر انقلاب غافل بود. رهبر انقلاب خیلی زود تر از اینکه شرایط پیچیده شود، نسبت به پتانسیل تاثیرگذار مردم متذکر شده و در خطبه 29 خرداد فرمودند«اگر کسانی بخواهند راه دیگری- غیر از راه قانون- را انتخاب ‌کنند، آن وقت بنده دوباره خواهم آمد و با مردم صریح‌تر از این صحبت خواهم کرد». رهبر انقلاب در مدت 8 ماه ضمن حفظ رابطه مستمر خویش با مردم و تشریح مکرر اهداف فتنه گران وابعاد و زوایای فتنه، لوازم حضور مردم در صحنه را در قالب بصیرت و استقامت تبیین فرمودند وبستر نقش آفرینی مردم بر محور دفاع از مشروعیت وحقانیت نظام فراهم ساختند.



[1] بیانات در سالگرد ارتحال امام ،14/3/1388

[3] دیدار با اعضای بزرگداشت 9 دی،21/9/1390





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 

انتخاب محمدجواد ظریف به عنوان وزیرخارجه دولت یازدهم، لازم بود از همان آغاز به عنوان یک اتفاق مهم مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد وحتی لازم بود مجلس در هنگام رای دادن به وی ابعاد این انتخاب مهم را به طور خاص مورد تحلیل قرارمی داد.

چرایی این اهمیت از چند جهت است:اول اینکه؛ ظریف دانش آموخته دانشگاههای امریکا است. دوم؛ ظریف مدت مدیدی چه در دوران تحصیل وچه بعد از آن در امریکا زندگی کرده است. سوم ظریف همگام و همراه حسن روحانی در مذاکرات هسته ای سالهای 1382-84 بود. این سه مولفه ، فارغ از عامل جنبی دیگر می بایست به عنوان فاکتور مهمی مورد توجه قرار می گرفت.

درمورد تحصیلات ظریف در امریکا دونکته مهم وجود دارد؛اول اینکه این تحصیلات در یکی از شاخه های علوم اجتماعی –انسانی- است نه در یک رشته فنی ،ماهیت رشته های علوم اجتماعی ایجاد درگیری های ذهنی – فکری ودر موارد بسیار تغییر رفتارهای فرد است.این تغییر رفتار گاهی در قالب واکنش منفی است، بدین معنی که فرد با مطالعه مبانی فکری و ارزشی متفاوت با خود ، هرچه بیشتر متوجه هویت ارزشی و بومی خود شده وبه عنوان منتقد علمی که اتخاذ کرده است، ظاهرمی شود.اما دراغلب موارد فرد دچار دگردیسی رفتاری شده وتحت تاثیر آموخته های جدید، رفتاری هماهنگ وهمسو با نگرش تئوریک خویش ،اتخاذ می کند.

رفتار واقدامات ظریف در مقام وزیر امورخارجه والبته قبل از آن در زمان حضور در نمایندگی جمهوری اسلامی در سازمان ملل در نیویورک، نشان می دهد که گزینه دوم در مورد وی صدق می کند. به عبارتی ظریف به عنوان دانش آموخته مکتب واقع گرایی امریکا ،قدرت هژمون را تنها قدرت موثر جهان می داند که این نکته را در قالب تحلیل مواضع ظریف بیشتر وا شکافی خواهیم کرد.

نکته دوم این است که ظریف با این سبقه ذهنی وفکری برای تصدی وزارت خارجه وبه عنوان مجری سیاست خارجی جمهوری اسلامی انتخاب شده است . یقینا وی اگر در جایگاه دیگری از کابینه حضور می یافت بسیاری از آسیب های کنونی منتفی می شد، در حالی که طبق قانون اساسی، جمهوری اسلامی در سیاست خارجی،" دنبال سعادت کل بشراست واستقلال وآزادی وحکومت حق وعدل را حق همه مردم جهان می داند. بنابر این در عین خود داری کامل از هرگونه دخالت در امور داخلی ملت های دیگر از مبارزه حق طلبانه مستضعفین دربرابرمستکبرین در هر نقطه از جهان دفاع می کند" [1] درحالی که  فردی که برتری قدرت هژمون را پذیرفته نمی تواند در برامسیر تحقق این اصول حرکت کند.

نکته مهم زندگی بلند مدت ظریف در امریکا است. گرچه به زعم برخی از اشخاص از جمله نمایندگان مجلس این حضور و زندگی در امریکا به عنوان شاخصی از تجربه و ورزیدگی در سیاست خارجی و عرصه دیپلماسی تلقی می گردد، اما واقع امر آن است که این موضوع باید به عنوان عامل تردید و احتیاز باشد. چرا که حضور در یک کشور آن هم در دوران اوج زندگی –دوران جوانی و تحصیلات دانشگاهی –وبه عنوان یک نیروی موثر یقینا ذهنیت مثبتی در فرد نسبت به آن مکان ایجاد می کند و این امر کمتر استثنا پذیر است. در حالی که در سوی دیگر قضیه  استراتژی جذب و استحاله  چنین نیروهایی در تئوری های راهبردی  نظام سیاسی امریکا به خوبی طراحی شده است. ساموئل هانتینگتون  این نکته را در کتاب موج سوم دمکراسی  به این مضمون متذکر می شود که باید افرادی از جهان سوم را که در امریکا رفت و امد و ز ندگی داشته اند و به ین کشور تعلق خاطر داشته اند به نحوی کمک کنیم در جهان سوم مسئولیت های کلیدی را برعهده گیرند،آن وقت این افراد برای حفط امکان رفت و آمد خود به امریکا و بهره گیری از پرستیژ این رابطه سعی خواهند کرد به گونه ای عمل نکنند که از جانب امریکا عملکردی خصمانه تلقی تلقی شود. این افراد برای حفظ امکان رفت و آمد به سمینارها،فستیوال ها و... همواره سعی خواهند کردحافظ منافع امریکا باشند و حداقل به آن ضربه نزنند. شاید همین نگاه است که حضور تعداد زیادی از تحصیل کردگان امریکا در کابینه دولت یازدهم مورد توجه مجله امریکایی آتلانتیک قرار گرفت.

در حالی که عملکرد رژیم امریکا نشان داده است که کوچکترین حرکت نقد و انتقاد و مخالفت با سیاست های امریکا باعث شده است که این کشور آن فرد را جزو ممنوع الورود ها به امریکا قرار دهد. شاید ساده ترین نمونه آن علی نصیریان بازیگر شکارچی شنبه ها بود که بعد از بازی در این فیلم ضد صهیونیستی به قول خودش به امریکا ممنوع الورود شده است. حالا این را مقایسه کنیم با مخالفت و نقد یک مقام سیاسی تا مشخص شود که مواجهه امریکا با چنین مقامی چگونه خواهد بود.

گرچه نمی توان به سهولت قضاوت کرد که محمد جواد ظریف گرایشی حمایت گونه نسبت به امریکا دارد، ولی نمی توان احتمال وجود آن را نادیده گرفت.بخصوص که  این امر در کنار شاکله فکری شکل گرفته در ذهنیت یک دانش آموخته دانشگاههای امریکا یک پازل را تکمیل می کنند؛پازل نگاه منفعلانه به ابهت و عظمت یک هژمون استیلاطلب. البته حامیان ظریف هم وی را موثرترین نیروی حلقه نیویورکی ها در کابینه معرفی می کنند و خود ظریف ابایی ندارد اعلام کند که در لابی های سیاسی امریکا رابطانی دارد. رابطانی که معلوم نیست حافظ منافع ایران باشند ، چرا که با قدرت کنترل نظام سیاسی وامنیتی امریکا ، کوچکترین رسوخ در لایه های بالایی سیاست گذاری امریکا امکان پذیر نیست.

بحث سوم در خصوص موقعیت ظریف در مقام وزارت خارجه ، همراهی وی با روحانی در مذاکرات هسته ای سالهای 1382-84 است. نقش آفرینی وی در کنار سیروس ناصری در مذاکرات فوق نشان می دهد رئیس جمهور با هدف ویژه ای ظریف را برای این پست در نظر گرفته است. بخصوص که بلافاصله بعد از این انتخاب ،پرونده هسته ای از شورای عالی امنیت ملی به وزارت خارجه منتقل شد. روحانی که خود تحصیل کرده انگلستان وبه عبارتی دانش آموخته مکتب انگلیسی واقع گرایی است با هدف گذاری معین دست به چنین انتخابی زده است. تلاقی دو مکتب امریکایی- انگلیسی واقع گرایی در یک دولت تکنوکرات .

منشأ رفتارهای چالش برانگیز ظریف چیست؟

با این مقدمات می توان به تحلیل عملکرد شگفت چندماهه ظریف پرداخت.در این مدت کوتاه 4 ماهه ظریف مواضع و اقدامات چالش برانگیزی داشته است؛ دیدار با جانکری وزیر خارجه امریکا در نیویورک ،موضع گیری در نفی هولوکاست و جعل وانکار نظر صریح رهبر انقلاب در این خصوص، توجه ویژه به مقامات امریکایی و اروپایی و بی توجهی به طرف های چینی و روسی، در حین مذاکرات، گرایش به سمت حامیان منطقه ای امریکا مانند ترکیه و افغانستان و برخی کشورهای عربی ، اعلام این موضع که جزایر ایرانی قابل مذاکره اند، بیان اینکه امریکا می تواند با یک بمب تمام توان نظامی ایران را نابود کند!اعطای امتیازات نامتوازن در جریان مذاکرات ژنو وهمزمان ادعای حفاظت از منافع ملی و خطوط قرمز جمهوری اسلامی و از همه محترم اعلام محرمانه بودن مذاکرات تا قبل از رسیدن به توافق نهایی و احتمالا محرمانه ماندن بخشی از توافقات انجام شده درژنو، سرفصل های مهم موضع گیری های مبهم ،دوپهلو و در مواردی غیر صادقانه ظریف بوده است.

این مواضع از یک جهت دیگر هم مهم اند وآن اینکه اغلب در جمهوری اسلامی مقامات وزارت خارجه با احتیاط موضع می گیرند و به اظهار نظر می پردازند. در حالی که ظریف در این مورد هم  حداقل ترین احتیاط ها را رعایت نکرده است.

اما این رویکر ناشی ازچیست و منشأ این رفتارها چه عاملی است؟

طبعا در این باب دو موضع وجود دارد؛ موضع بدبینانه که معتقد است ظریف با علم وآگاهی به پیامدهای مواضع و اقدامات خود  و با فهم اینکه این رفتارها در رقابت بین جمهوری اسلامی و ایالات متحده ، به نفع ایالات متحده است ،دست به اقدام می زند . در حالی که نگاه دوم سعی می کند با موضوع ، خوشبینانه برخورد کند وما با توجه به رهنمودهای مقام معظم رهبری که فرمودند که تیم مذاکره کننده بچه های انقلابند وکسی نباید آنهارا سازشکار بنامد، بیشتر روی نگرش خوشبینانه تکیه می کنیم و به تحلیل آن می پردازیم.

درنگرش خوشبینانه ،خوش بینی احتیاطی ما به نیات و اهداف ظریف و همراهان وی است. در حالی که پیامدها ونتایج اقدامات و رفتارهای وی همچنان به شدت زیر سوال می رود و به هیچ وجهی مورد پذیرش نیست وبه بیان علمای جامعه شناسی بین ذهن و عین اعمال و رفتار ظریف یک انفصال و انفکاکی قائل می شویم. انفکاکی که پیامدهای خطرناکی برای منافع ملی و حیاتی کشور دارد و مذاکرات ژنو وامتیازات نامتوازن داده شده ،همچنین مواضع  متفاوت و متناقض ظریف و همراهانش در خصوص مذاکرات ومواضع مقامات امریکایی  ما حصل آن است.

بحث این است که ممکن است هدف ظریف از مذاکرا ژنو و دیگرتعاملات با امریکا تامین منافع ملی باشد؛ چنان که وی زبانا بر این امر تاکید می کند.اما مساله اساسی این است که وی به دلیل شاکله ذهنی شکل گرفته درمکتب واقع گرایی امریکایی اساسا منافع ملی را فقط ذیل منافع کلان ایالات متحده به عنوان هژمون می بیند وبرای او به عنوان شاگرد مکتب فکری افرادی چون "مورگنتا و"کار" و "کنان"تصور مقابله وتقابل با امریکا امکان پذیر نیست. چیزی که به وضوح از زبان طیف همفکر ظریف در قالب لزوم پرداخت سهم کدخدا مطرح می شود. یا چنان که هاشمی رفسنجانی خودش عنوان می کند در نامه ای به امام نوشتمبالاخره سبکی که الان داریم که با آمریکا نه حرف بزنیم و نه رابطه داشته باشیم، قابل تداوم نیست. آمریکا قدرت بر‌تر دنیاست».

  ظریف دانش آموخته روابط بین الملل در دانشگاههای امریکا است واین دانشگاهها طبیعتا زیر سلطه علمی و فکری مکتب واقعگرایی "مورگنتا" و"کار" و "کنان" و... است. لذا تحلیل محتوایی قریب به اتفاق رفتارهای ظریف و البته رئیس جمهور نشان می دهد که تا چه اندازه تحت تاثیر این مکتب هستند.

هم ظریف وهم رئیس جمهور بارها تاکید نموده اند که در تعامل با جهان ،باید واقعیت ها را در نظر گرفت و از چالش وتقابل جویی با آن خود داری نمود. رئیس جمهور روز دانشجو در دانشگاه شهید بهشتی گفت:« ما در دنیایی بسیار پرچالشی زندگی می کنیم بنابراین باید امکانات و توانمندی خود را به خوبی بشناسیم، جهان و منطقه را و نیز نظم حاکم بر جهان را به خوبی بشناسیم زیرا می خواهیم با جهان در تعامل سازنده و مثبت باشیم.......... توسعه و پیشرفت داخلی بدون تعامل اقتصادی با جهان نه تنها بسیار بسیار دشوار است که حتی گاهی ناممکن است».

 این رویکر دقیقا عمل به یکی از مهمترین آموزه های واقع گرایی امریکایی است. در این زمینه می توان از مباحث "کار" نمونه آورد. وی معتقد است :"باید واقعیت را آنچنان که هست پذیرفت و به دنبال تحلیل علل و پیامدهای آن بود.عالم باید واقعیت ها را قبول کند و به تحلیل علل آن بپردازد.نیروها و سرشت های موجود مقاومت ناپذیر و اجتناب ناپذیر هستند وباید در جهت انطباق با این نیروها و سرشت ها متمرکز شد". این نگرش تبیین کننده رویکرد  روحانی و ظریف به تعامل با امریکا است. از منظر آنها واقعیت ،قدرت و برتری امریکا است که می تواند با تحریم ها ایران را فلج سازد و ما بجای مقاومت در برابر آن به عنوان واقعیت اجتناب ناپذیر بهتر است علل و پیامدهای آن را بررسی کنیم. مقاومت بیشتر تحریم بیشتر یعنی فشار بیشتر. پس چاره ای نیست جزاینکه با دادن امتیازات با این نیروی اجتناب ناپذیر به تقابل برنخیزیم.

اما بیشترین تطابق وسازواری رویکرد ظریف با مواضع فکری و عملیاتی مورگنتا است. نظریات مورگنتا هم ازلحاظ روانی وهم هدایت وتاثیر گذاری رفتاری بیشترین تاثیر را در شخصیت ظریف وهمفکران او دارد. مورگنتا تعریف جالبی از قدرت سیاسی دارد و می گوید" قدرت سیاسی رابطه ای است روانی میان کسانی که آن را اعمال می کنند وکسانی که قدرت بر آنها اعمال می شود. قدرت سیاسی بر گروه نخست این امکان را می دهد که از طریق فشار بر اذهان گروه دوم رفتارهای آنها را کنترل کنند" این همان الگوی پذیرش قدرت برتر هژمون است. اینکه تقابل با امریکا جز خسارت و زیان برای ملت ندارد ودولت جدید همه تلاش خود را به کار می گیرد تا هزینه های این تقابل را که در قالب تحریم های ظالمانه خود را نشان می دهد، کاهش دهد.  پس اگر به هرقیمتی قدمی برداشته شد تا پایه های تحریم ظالمانه بلرزد باید جشن گرفت ،چرا که راه دیگری وجود ندارد".

مورگنتا البته تاکید دارد این فشار روانی از سه طریق اعمال می شود"توقع سود، "هراس از زیان" و "احترام و عشق" نه ظریف و نه هیچ واقع گرای دیگری توقع سود از ایالات متحده را ندارند. لذا مشاهده می شود در توافق نامه ژنواز بازی برد –برد سخن می گویند . این برد بر محور امتیاز دادن از جانب دوطرف است نه به دست آوردن امتیاز ، لذا درست است که گفته شود بازی باخت- باخت . چرا که هردو طرف امتیاز داده اند. امتیازات نا متوازن. لذا منتقدین از بازی برد –باخت به نفع امریکا صحبت می کنند. امریکا ایجاد توقف در فرایند رشد علمی  وتکنولوژیک یک رقیب ایدئولوژیک در حوزه هسته ای را به دست آورده است، در مقابل چیزی از دست نداده است. برداشتن بخشی از تحریم ها و یا آزاد کردن بخش ناچیزی از اموال حقه ایران زیانی به امریکا نمی زند. چه بسا برداشته شدن تحریم منافع بیشتری برای امریکا نسبت به ایران داشته باشد.

اما مهمترین بعد فشار امریکا طبق نظریه مورگنتا ایجاد فشار روانی ناشی از ترس از زیان است.این همان نکته ای است که ظریف در 12 آذر در دانشگاه تهران گفت "امریکایی که می تواند با یک بمب تمام امکانات نظامی شما را نابود کند............." این یعنی ما از قدرت نظامی امریکا می ترسیم. چرا که واقع گرایانه فکر می کنیم. البته اختلاف نظر ظریف با منتقدین این سخنان هم از همینجا نشات می گیرد. ظریف معتقد است در مقام بیان قدرت ملت ایران به این موضوع به عنوان حاشیه و مثال اشاره کرده است، اما منتقدین این را نشانه مرعوبیت او در مقابل قدرت هژمون می دانند که حتی در بیان مثال رقیب را قدرقدرت می بیند.

بحث سوم عشق واحترام است. عشق به امریکا واحترام به موقعیت آن باعث می شود که چانه زنی ومذاکره با امریکا از موضع رقابت با هدف برد، به موضع دادن امتیاز برای جلوگیری از باخت نزول می کند. به همین دلیل است که چهره ای که ما از ظریف در جریان مذاکرات می بینیم چهره ای خندان و بشاش است. اما همین فرد در مقابل نمایندگان مجلس با چهره ای عبوس و خشن ظاهر می شود. اعلام می کند ما از حقوق ملت دفاع می کنیم البته با ادبیات مودبانه اما منتقدین خود در مجلس را اقلیتی قلیل می نامد. -عشق به قدرت برتر زبان را لین می کند در حالی که مخالف آن اقلیتی قلیل است-

پس در این نگرش به عرصه روابط بین الملل باید وضع موجود را پذیرفت وهرگونه چالش با وضع موجود افراط گرایی،لج بازی،هزینه تراشی بی حاصل تلقی می شود. به همین دلیل است که دولت قبل به صفت های فوق موصوف می شود ومورد نقد جدی دولت جدید است ،چرا که در تئوری مورگنتا حق با دولت های حافظ وضع موجود است. در حالی که دولت قبل دنبال تغییر وضع موجود بود. از همین رو مشاهده می کنیم 1درصد انتقادات به دولت قبل که دولت منتخب مردم و دولت قانونی وملی بود به دولت امریکا به عنوان دولتی که حد اقل از سال 32 انواع تحمیل ها را به ملت ایران نموده است نمی شود.- حق با هژمون است-

در موارد دیگری هم دیپلماسی ظریف تطابق کامل با آموزه های مورگنتا دارد. ظریف در یکی از اولین مصاحبه هایش در مقام وزیر خارجه سخنی بدین مضمون گفت که ما از حقوق ملت دفاع می کنیم اما با بیانی مودبانه و احترام آمیز، این اولین اصل پیشنهادی مورگنتا برای دیپلماسی است "دیپلماسی باید عاری از روح جنگ آوری باشد" البته این پیشنهاد مختص طرف مقابل امریکا است چرا که قدرت هژمون در انتخاب زبان مذاکره و گفتگو هم مختار است، آنجا که گفته می شود "همه گزینه ها روی میز است"

از سوی دیگر،در باره توافقنامه ژنو از مواضع جدی وانتقادی این بود که تیم مذاکره کننده همه برگهای برنده  جمهوری اسلامی مانند غنی سازی 20 درصد، نصب سانتریفیوژهای نسل جدید ، توسعه فعالیت های هسته ای، کشف مراکز جدید معادن مرتبط را یک جا واگذار کرد. برای بسیاری از ماها سوال شد که ظریف که به گفته بسیاری از سیاسیون دیپلمات کارکشته ای است، چرا این همه امتیاز را یک جا واگذار کرد؟ پاسخ این سوال را هم می توان در آموزه مورگنتا یافت. " دیپلمات باید امنیت طرف مقابل را به رسمیت بشناسد" درحالی که توان فن آوری هسته ای ایران هم برای ایالات متحده و هم برای رژیم صهیونیستی تهدید محسوب می شود؛ البته نه از منظر امکان تولید بمب هسته ای بلکه از جهت بر هم زدن موازنه تکنولوژیک وعلمی ، اولین گام یک دیپلمات پرورش یافته در مکتب مورگنتا از میان بردن زمینه های برهم خوردن این موازنه است.

نکته دیگر در رویکر ظریف که منبعث از آن مکتب فکری است، این است که ظریف افکار عمومی را اولا محدود و دوما محصور در اطلاعات هدایت شده می کند. در مذاکرات ژنو اعلام شد محتوای مذاکرات محرمانه است و حداقل ترین اطلاعات از مذاکرات به مردم داده نشد. در حالی که ظریف چه قبل از توافق و چه بعد از آن از طریق صفحه فیس بوک خود و همچنین مصاحبه هایی که انجام می داد بدون اشاره به محتوای امتیازات داده شده ،برعزم خود برای حفظ حقوق ملت وعدم کوتاه آمدن در حقوق هسته ای مثل غنی سازی و.... تاکید می کند و رئیس جمهور از لرزاندن پایه های تحریم ظالمانه می گوید و آن را به عنوان دست آورد دولت معرفی می کند، ظریف از بی نتیجه بودن تحریمها سخن می گوید و اعلام می کند که قبل از تحریم 200سانتریفیوژداشتیم اکنون وبعد از تحریم ها شده است 19000.این رویکرد یعنی مهندسی افکار عمومی چرا که مورگنتا معتقد است "حکومت رهبر افکار عمومی است نه برده آن". ظریف اعلام می کند توافقنامه ژنو را هر موقع اراده کردیم می توانیم متوقف کنیم و ما چیزی از دست نداده ایم. به این ترتیب افکار عمومی را با خود همراه می کند، اما توضیح نمی دهد که در توافقنامه تاکید شده است توقف تحریم های جدید منوط به رعایت کلیه مفاد توافقنامه است واگر ایران از بخشی از موافقتنامه عدول کند تحریم آغاز خوهد شد والبته شدیدتر .

به هر حال جریان خوشبین ،امیدوار است که همه اقدامات ومواضع ظریف تحت تاثیر گرایش آکادمیک وی باشد. لذا باید امیدوار بود که هدف ظریف و تیمش تامین منافع ملی کشور است با این تصور –باطل-که غیر از این راه و غیر از واگذاری امتیاز به امریکا راه دیگری وجود ندارد. درحالی که هدف از این رویکرد هرچه باشد، دستاوردش از بین رفتن دستاورد علمی کشور،پایمال شدن خون شهدای هسته ای، ایجاد نا امیدی در جامعه علمی و تحقیقاتی ومواردی از این دست است که به صورت کلی منافع ملی و حیاتی کشور را با خطر مواجه ساخته است. لذا بر خلاف نظر برخی از نمایندگان مجلس و برخی از چهره های سیاسی ،مقامات مسئول باید هرچه زود تر برای برطرف کردن مضار این رویکرد اقدام کنند و صرف این موضوع که ظریف در حال مذاکره با رقبا است و نباید تضعیف شود توجیه خوبی برای ادامه روند فعلی نیست. چرا که مهمترین هدف هر مذاکره ای تامین مصالح ملی است ، در حالی که در شرایط کنونی مصالح ومنافع ملی به صورت روز افزون در معرض تهدید قرار می گیرد.

اما جریان بدبینی هم وجود دارد که با تکیه بر رفتارهای چالش برانگیز ظریف وبرخی از اسناد ،معتقد است که تیم ظریف اساسا دغدغه منافع ملی را ندارد. با توجه به توصیه رهبر انقلاب در خصوص اعتماد به این تیم ف از تفصیل دیدگاههای این جرین می گذرم وفقط به چند نکته اکتفا می کنم.

نکته اول این است که گفته می شود ظریف که مدتی کارمند محلی سفارت ایران در سازمان ملل بوده است ودر این مدت لازم بود طبق مقررات از جانب مقامات امریکایی هم مورد تایید قرار گیرد. از سوی دیگر اسنادی از همکاری دوجانبه وی باایران و امریکا در آن زمان وجود دارد. از سوی دیگر گفته می شود در پرونده هسته ای ایران در سال 1382-84 که رهبر انقلاب از آن دو سال تحت عنوان دوسال عقب افتادن از روند پیشرفت یادنمودند وهمچنین در پیوستن عجولانه ایران به پیمان "كنوانسیون جامع تست و آزمایش هسته‌ای" نقش ویژه ای ایفا نموده است.[2]





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 17 آذر 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       
یک دختر 13-14 ساله در سالهای دور و بر 1300تا1303 در یک روستای دور افتاده در یک خانواده سنی مذهب که اتفاقا به لحاظ اعتقادی هم خیلی صفت و سخت بودند زندگی می کرد. برخلاف جو رایج اون دوره ، خانواده ابتدا دختر را به مکتب خانه می فرستند و بعد برایش استاد می گیرند تا ضمن یادگیری قرآن برخی علوم رایج را هم یاد بگیره. اما یک باره دختر تصمیم می گیره شیعه بشه و با وجود فشارهای خانواده و تهدیدات آنها شیعه می شه واین تازه اول مشکلات برای یک دختر 13-14 ساله البته ناز پرورده بود. یک مبارزه بین او وخانواده اش شکل می گیره ولی زور خانواده نمی چربه و دختر جوان با معلومات ، ثابت قدم در مذهب خود ، خانواده تصمیم می گیرند تا با ازدواج اجباری دختر با یک پسر سنی مذهب به نوعی اورا درگیر زندگی و بچه داری کنند تا این عشق آتشین اهل بیت شاید سرد بشود. اما مگر عشق علی ابن ابی طالب و فاطمه  زهرا به این راحتی ها از بین رفتی است؟

 تا یکی دوسال هی دختره از خانه شوهر فرار می کرد خانه پدر و باز خانواده اورا مجبور به بازگشت خانه شوهر می کردند . دختر اگر در خانواده پدر تحت فشار بود برای بازگشت از اعتقاد جدید اما مجبور به عمل به احکام اهل تسنن نمی شد در حالی که در خانه شوهر مجبورش می کردند تا طبق فقه اهل سنت عمل کند و این مساله زندگی در خانه شوهر را غیر قابل تحمل می کرد. تا این که دختر اول این بانو به دنیا می آید . بعد از آن خیال همه راحت می شود . پدر ومادر و شوهرش و خانواده شوهر خیال می کنند که با وجود این بچه دیگر سودای این مذهب جدید از سر این آهوی فراری برخواهد افتاد ، اما : این مادر جوان تا دوسالگی در کنار دختر کوچلو می ماند و بزرگش می کند ، اما به محض اینکه اورا از شیر می گیرد ، این بار برای همیشه از خانه شوهر فرار می کند و به خانه یکی از شیعیان پناه می آورد و قید محبت دختر کوچولویش را می زند تا عشقش به اهل بیت را تمام کند. دیگر با این وضع خانواده و شوهرش نا امید از بازگرداندنش می شوند و راضی به طلاق دختر . بعد از طلاق ذختر، یکی از جوانان با لیاقت شیعه با او ازدواج می کند و این شیعه شیفته علی (ع) اولین فرزند خود در زندگی جدید را "شکار علی " می نامد. زنی از تبار اولیا الله 

ایشون بانو "گلی" مادر بزرگ این بنده حقیر است .  انشا الله با حضرت فاطمه همنشین باشد




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
ابطه ای که برخونهای به ناحق  بنامی شود !
این روزها در مورد رابطه ایران و امریکا ، نظرات مختلفی مطرح می شود.
اینکه اگر افراطیون بگذارند تا با دنیا رابطه داشته باشیم همه چیز حل می شه !
اینکه اسرائیل از روند مذاکرات ایران امریکا ناراحت است و کارشکنی می کند!
اینکه مخالفان داخلی همسو با اسراییل اند و پس مخالفتشان نا مشروع است!
اینکه کسانی در همسایه کشور و در داخل از عدم رابطه ایران و امریکا سود می برند و برای همین کارشکنی می کنند.
و.........................................
برفرض اینها همه درست و این رابطه کاملا به نفع ما است
برفرض امریکا هم برای برقرار این  رابطه لفط می کنند  و 
1- اموال بلوکه را آزاد می کنند 
2- خسارت مشارکت خود در جنگ تحمیلی علیه ایران را پرداخت می کنند
3- عوامل مقصر در سرنگونی هواپیمای مسافربری ایران را مجازات و خسارت ایران را پرداخت می کند
4- خسارت های ناشی از تحریم های 35 ساله و بخصوص دوسال اخیر را پرداخت می کند
5- سهم خود در قتل چهار دانشمند هسته ای را جبران می کند 
6- خسارت درگیری با ناوهای تندرو ایران در خلیج فارس را پرداخت و عوامل مقصررا مجازات و دیه خون شهید مهدوی و... را پرداخت می کند
7- نسبت به عذرخواهی در خصوص کودتای 28 مرداد، تشکیل ساواک ، حمایت همه جانبه از محمد رضا شاه و.... اقدام مناسب انجام می دهد.
8- رسانه ی خود را در خصوص عدم اتهام زنی به ایران و مسئولینش توجیه می کند
9-اندیشکده های فعالش علیه ایران را تعطیل می کند
10 - در خصوص حمایت از سازمان منافقین و ریگی و انجمن پادشاهی و دیگر گروههای تروریستی اقدام مناسب انجام می دهد برای جبران 
11-و......فرض محال که محال نیست 



1- اما 50 سال حمایت از رژیم اشغالگر صهیونیست چه می شود 
خون های به ناحق ریخته ملت مظلوم فلسطین چه جوری جبران می شود
2- جنایات در عراق چه می شود
3- حقوق مردم افغانستان چی؟
4- ظلم روا شده بر مردم سومالی چه می شود؟
5- مردم سودان حقوقشون چه جوری جبران می شود؟
6-مردم لبنان و ترورهای رهبران حزب الله و حمایت امریکا از اسرائیل در این ترورها چی؟
7- قتل عام هواپیماهای بدون سرنشینش در پاکستان چه می شود ؟
8- حمایت از تروریستها در سوریه و قتل عام های صورت گرفته چه می شود ؟
9- سکوتش در مقابل سرکوب مردم وحمایتش از حکام ظالم جزیره بحرین چه می شود؟
10 - حمایتش از حسنی مبارک و سپس حمایت از مخالفان انقلاب و روی کار آوردن دوباره نظامیان در مصر چه می شود؟
11- مردم بوسنی هرزگوین و قتل عام آنان و سکوت اولیه امریکا و سپس مانع تراشی در مقابل حضور ایران در حمایت از این مظلومین و سرانجام خفه کردن اسلام بیدار شده در انجا چه می شود؟
- من هم دوست دارم مشکلات حل شود و گرونی و تورم و کم بود کالا و .... مشکل همه ما است!
اما به نظرم اگر این رابطه برقرار شود ، آن وقت بر روی خونهای بسیار بنا شده است ، اگر این ارتباط برقرار شود و تحریم ها رفع شود- آرزو برجوانان عیب نیست!-  مشکلات ما حل شود !بهای آن این همه خون است . خون به ناحق ریخته پایمال نمی شود، این اعتقاد شیعه است . در ان صورت این خون های به ناحق مارا هم گرفتار می کند. اگر این رابطه برقرار شود بدون بازگشت امریکا از سیاست ظالمانه و استکباری بدون جبران همه آنچه که تا کنون مرتکب شده آن وقت ما هم در گرداب خون های نا حق نابود می شویم.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 30 مهر 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       
من شرمنده مادرت هستم؛ احمدی روشن 
اونایی که هنوز هم بر توهم انحراف در دولت احمدی نژاد معتقدند، به این نوشته پاسخی قانع کننده بدهند؛
دولت احمدی نژاد از کی منحرف خوانده شد؟ برخلاف پیش فرض اولیه مخاطب "که احیانا می خواهد بگوید از زمان بی توجهی احمدی نژاد به نامه رهبری در خصوص معاونت اولی مشایی" موضوع برمی گردد به اوایل سال 90. یادمان هست که سال 89 رهبرانقلاب سفرنمودند به قم . ایشون قرار بود روز نهم سفر از از قم مراجعت فرمایند. اما با یک تغییر روز دهم  در قم ماندند و یک جلسه ای ویژه با برخی از اعضای جامعه مدرسین برگزار فرمودند. موضوع مهم جلسه به حمایت رهبری از دولت بر می گشت. یکی از مضامین این حمایت این فرمایش رهبری بود که وقتی رئیس جمهور می روند سفر خارجی خیالم از این بابت راحت است که موضع گیری ایشان در راستای ارزشهای جمهوری اسلامی است. 
بعد از این حمایت ویژه رهبر انقلاب از دولت ، که البته به دلیل بروز برخی مخالفت ها در حوزه علمیه و در سطح روحانیون عالی رتبه با دولت صورت گرفت. در دی ماه هاشمی رفسنجانی یاد داشتی در سایت خود منتشر و احمدی نژاد را به انحراف  انقلاب و مسیر روحانیت متهم ساخت.  البته اتهام منحرف قبلا هم توسط وی به دولت زده شده بود. ولی این بار شسته و رفته به بهانه 19 دی این اتهام تکرار شد.
از دی ماه 89 تا فروردین 90 فرصت خوبی بود تا این اتهام پرورده و مستند شده و فراگیر شود. بالاخره این اتفاق افتاد و احمدی نژاد شد منحرف و تمام نهادهای انقلابی و رسانه های ارزشی و اشخاص به اصطلاح حزب اللهی بسیج شدند علیه دولت والبته سندهایی ارایه دادند : مثلا مشایی گفته ما با مردم اسرائیل دوست هستیم. احمدی نژاد به نامه رهبری یک هفته بی توجهی کرده! دیدید صفار و لنکرانی و اژه ای رفتند کنار! و......
چند بار رهبر انقلاب در خصوص این موضوع واکنش نشان دادند و فرمودند این قضیه مساله اصلی کشور نیست.
ایشان هرگز واژه انحراف را در مورد این جریان به کارنگرفتند برعکس یکبار که این واژه را به کاربردند زمانی بود که فرمودند اگر انحرافی رخ دهد خودم در مقابلش می ایستم . مفهوم این جمله این بود که انحرافی رخ نداده است. گرچه مدعیان انحراف برداشت دیگری داشتند.
ایشان در سوم شعبان همان سال اشاره فرمودند که این اختلاف سلیقه است و مساله اصلی جریان فتنه است.
نتیجه ای که می خواهم بگیرم این است که کل ماجرای انحراف و جریان انحرافی برنامه هاشمی بود برای کنار زدن احمدی نژاد و این تفکر و ما در پازل ایشون عمل نموده و به خوبی هم از عهده اش بر آمدیم.
این صحبت به این معنی نیست که من حاشیه سازی ها و اشتباهات تیم احمدی نژادرا نبینم. اما معتقدم ان حواشی و اشتباهات اولا قابل گذشت بودند و ثانیا قابل مدیریت !
اما دلیلم برای اینکه کل ماجرای انحراف توطئه ای بیش نبود چیست؟
- همه استدلال انحراف دولت به مشایی و مواضعش و حمایت احمدی نژاد از او برمی گشت! اما مواضع شاق و عجیب غریب در دولت فقط مختص مشایی بود وطیفی مانند بقایی و جوان فکر و داوری وشریف زادگان و امثالهم فقط از مشایی حمایت و ایده های اورا تشریح می کردند. حامیان مشایی هیچ کدام مقامات ومسئولیت های کلیدی دردولت نداشتند.  
اما حالا برگردیم به دولت روحانی ومواضع انها: مشاور اموربانوان دولت رسما بر خلاف نظر صریح رهبری مخالف افزایش جمعیت کشور هستند واساسا مادربودن را عامل محدودیت بانوان می دانند
جناب نجفی غبطه می خورند که اسلام مارا محدود کرده ودر هتل های ما  سرو شراب نمی شودو باید زنان هم مثل مردان قلیان بکشند.
وزارت خارجه کنفرانس ضد صهیونیستی را لغو می کند. بانک مرکزی رسما حامی حفط ارزش دلار میشود- چیزی که دولت قبلی به ان متهم می شد- 
وزارت ارشاد فیلمی فرانسوی زبان  را به عنوان نماینده ایران به اسکار می فرستد. در جشنواره کودک رقص راه می اندازند. یکی از دلایل انحراف مشایی این بود که در زمان او در میراث فرهنگی قران را با نقاره زنی اورده بودند
وزیر نفت رسما ساده زیستی و حضور مسئولان در بین مردم را تخطئه می کند.و.......
ونمونه های دیگر، اگر قرارباشد دولت احمدی نژاد به خاطر یک مشایی منحرف باشد. این دولت به خاطر این همه اشخاص مسئله دار چیست؟ چرا کسی وای اسلاما سر نمی دهد. اگر منافع ملی ایجاب نمی کند پس زمان احمدی نژاد منافع ملی نداشتیم. اگر ماهیت قانونی دولت نمی گذارد اعتراض شود مگر احمدی نژاد دولت قانونی نبود.اگر معتقدند مردم به این طیف رای داده 18 میلیون کجا و 24 میلیون کجا !
 واخر این که اگر الان خنده های شیطانی امریکا بر زخم خانواده احمدی روشن نمک می پاشد!اگر همه انچه را که 8 سال همه سختی ها را برای به دست اوردنش تحمل کردیم به حراج گذاشته اند ! اگر مردم نامحرم اشغالگران قدس محرم شده اند و اگر و اگر و اگر 
بیش از همه ! مدعیان اصولگرایی مسئولند. مدعیان حزب اللهی بودن مسئولند! ان نهاد نقلابی مسئول است که  بسیج شد برای اثبات انحراف دولت. ان وزیر مدعی ولایت مداری مسئول است که اختلاف سلیقه اش را به نام انحراف دولت جارزد. ان نماینده ای مسئول است که همه وظایف نمایندگی اش را افشاگری در مورد انحراف دولت می دانست 
همه مسئولیم و من فقط شرمنده مادر احمدی روشنم 




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 11 مهر 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       

raziyeh amiri

با عموم به اشتراک گذاشته است  -  ۱۴:۳۱
 
یک تحلیل  از من در باب حادثه نیویورک 
1- مذاکره با امریکا هیچ وقت خط قرمز نظام نبوده است. اما همیشه جمهوری اسلامی برای این مذاکره  پیش شرط هایی مطرح می کرد. به عبارتی قرار بود هر وقت امریکا  این پیش شرط ها را رعایت کرد امکان مذاکره با ایران را داشته باشد.در شرایط کنونی هیچ تغییری در رویکرد ها و سیاست های امریکا (موضع پیش شرط های ایران) صورت نگرفته است  در حالی که نقطه تلاقی دیگری در منافع ملی ایران و امریکا شکل گرفته است و ان موضوع سوریه است. به عبارتی در حالی که امریکا از هیچ کدام از اقدامات خود عقب ننشسته بلکه به کارنامه  عمل خود کمک به قتل عام علویان و شیعیان سوریه را افزوده است مذاکره ایران با امریکا یعنی عقب نشینی ایران از مواضع 35 ساله خود. در عرصه روابط بین الملل هرگونه  عقب نشینی یعنی ضعف و کشور ضعیف همواره نسبت به دوران قبل بیشتر تهدید می شود.
2- استکبار ستیزی جزو ماهیت انقلاب اسلامی است . در شرایطی که امریکا همچنان در موضوعات مختلف رویکرد استکباری وخود برتر بینی دارد و ایران در این شرایط به سمت مذاکره با امریکا حرکت می کند یعنی  ماهیت انقلاب در خطر است و طبیعتا انقلابی که ماهیت آن مخدوش شود قدرت الهام بخشی اش ر ا از دست خواهد داد.
3- جریانی که به دنبال این سنخ از مذاکره  بدون  هیچ گونه منطق واقعی می رود بیش از ان که دنبال برد جهانی اقدام خود باشد به دنبال دست آورد داخلی است. چرا که در عرصه جهانی  امتیاز دادن برای هیچ دولت و حکومتی  وجهه ایجاد نمی کند و دولت روحانی و جناب ظریف به خوبی واقفند  که  هر امتیازی که آنها در رابطه با امریکا می دهند به همان میزان قدرت نفوذ خود در دیگر کشورها حتی اروپایی و غربی را از دست می دهند. بنابر این انها در مقابل این  کنش انفعالی در مقابل امریکا دنبال یک مابه ازای داخلی اند.
4- من این ما به ازای داخلی را تحمیل خواست های قدرت طلبانه این جریان به رهبری می دانم.  ین ادعا ، نشانه هایی دارد.  روحانی هنگام عزیمت به اجلاس و در گفتگوهای مختلف مدعی شد که از جانب رهبری اختیار تام دارد. وی ابعاد  این اختیار تام و اینکه در چه زمینه ای است را مشخص نکرد. صحت این ادعا  مورد تردید است. رئیس جمهور در ایران مقام دوم و مقام اجرایی است. در حالی که رهبری از موضع مشروعیت نظام با موضوعات برخورد می نماید امکان ندارد ایشان  در موضوعاتی که به اصل نظام و ماهیت و مشروعیت آن مرتبط است را به کسی واگذار نمایند. البته چنین واگذاری با روح حکومت ولایی و با روح قانون اساسی هم در تناقض است. روحانی با این ادعا  از همان ابتدا تلاش کرد رهبری را و جریان منتقد را در مقابل عمل انجام شده قرار دهد. استناد روحانی و تیمش به موضوع  نرمش قهرمانه مطرح شده از سوی رهبری است در حالی که رهبر انقلاب برای این نرمش شرایطی را مطرح ساختند  و در رفتار روحانی و تیمش هیچ کدام از این شرایط  مورد توجه قرار نگرفت. نشانه دیگر اقدام قبیح ظریف در تحریف موضع رهبری نظام در خصوص هولوکاست بود و نشان داد که  این جریان  برای  رسیدن به هدفش  نظرروشن رهبری را هم تحریف می کند چه برسد به اینکه  محتوای جلسه خصوصی روحانی با رهبری در دیدار بدرقه به نیویورک.
نشانه دیگر اجماع عجیب دولت و مجلس و برخی از شخصیت های کشور حول مثبت بودن این گفتگوی تلفنی است. رئیس مجلس و نمایندگان از رئیس جمهور تقدیر کر دند. رئیس قوه قضاییه  که معمولا در این قبیل موارد انقلابی برخورد می کند تقریبا سکوت کرد. سرلشکر فیروز ابادی ان نوشته متملقانه را نسبت به موضع روحانی  منتشر کرد.  از سوی دیگر فضا را به گونه ای  مهندسی کردند که عموم مردم فرض کنند رهبری راضی از این شرایط است . در نتیجه آنان معتقدند رهبری حتی بر فرض  بخواهند مخالفت کند با مشاهده اجماع مسئولین و مقامات کشوری و لشکری و نمایندگان و بخشی از مردم و انفعال بخش دیگر مردم مجبور به سکوت است. این یعنی تحمیل یک موضع انفعالی به رهبری با کمترین هزینه . 
البته ما یقین داریم و بر درایت رهبری ایمان داریم  لذا اگر ایشان این فرایند را به ضرر انقلاب و کشور بدانند یقینا بدون اغماض اعلام می نمایند . حرف من در چگونگی شیوه تحمیل گری است و یا دمان باشد که روحانی نباید افتخار کند که در خواست مذاکره را آنان دادند. در این 35 سال بارها و بارها امریکا در خواست مذاکره داده است و این مورد اشاره رهبر انقلاب هم بود. لذا این افتخار روحانی نیست که امریکا خواهان مذاکره با او بوده است.  این یک ننگ  تاریخی است که روحانی نگران تلقی تحقیر شدن امریکا باشد . امریکایی که دست چدنی اشت  با خون صد ها هزار مسلمان رنگ خون گرفته است.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

 

روی کار آمدن دکتر حسن روحانی، به عنوان ریاست جمهوری اسلامی،  با شعار اعتدال گرایی از همان ابتدا با بیم و امید هایی همراه بود. بویژه  طرح شعار اعتدال و میانه روی از یک سو جامعه را امیدوار ساخت  که جریان افراطی در دولت وی جایی ندارد و از سوی دیگر این نگرانی را پیش آورد که نکند   مفهوم اعتدال نه در مقابل افراطیون سیاسی بلکه در مقابل عدالت قرارگیرد.

اساسا در آموزه تشیع، آنچه که دارای ارزش است ؛ عدالت است ، اعتدال به عنوان  ارزش در محتوای دین ستوده شده نیست.  در حالی که بسط قسط و عدل یک ارزش متعالی  درهدف انبیا است. به گونه ای که در مسیر تحقق حق و حقیقت و یکتا پرستی و توحید ، دفاع از مظلوم ، مبارزه با ستمگری و ستمگر ، آنچه که موجب بقای جامعه است عدالت است. امام متقین علی (ع) عدالت را سامان امور و اصلاح جامعه و اساس عمران و آبادانی و توسعه  می دانند.

[1]

رئیس جمهور محترم در تبیین مفهوم اعتدال به بحث امت وسط بودن مسلمانان اشاره نمود که بدون اغراق یک برداشت سلیقه ای از این مفهوم قرآنی بود  چرا که هیچ وقت پیامبر و اولیای دین، اعلام نکرده اند که آمده اند تا امت وسط بودن را بسط دهند. چرا که مفهوم وسط در مقابل عدالت به عنوان اٌس و اساس حکومت انبیا نیست. با این حال امید بود که  منظورشان از اعتدال ، دوری از گزینش چهره های افراطی ، چهره های سیاسی کار و دخیل در فتنه ، در کابینه باشد. لیکن شواهد  حکایت از چیز دیگری می کند. گرچه فرمایش رهبر فرزانه انقلاب مدنظر همه ما است که پیش از شروع  کار دولت نباید پیش داوری کنیم، اما نوع چینش وزرای دولت و سایر اعضای کابینه موجب نگرانی هایی است و این نگرانی ها ما را وامی دارد از باب  امر به معروف  نکاتی را متذکر شویم.

این نگرانی ها از چند جهت است:

1-    تعدادی از اعضای کابینه، چهره های جنجالی افراطی و جنجالی سالهای اصلاحات و دوران فتنه اند. برخی از این افراد در دوران فتنه با حضور در تجمعات غیر قانونی، با امضای بیانیه های محرک، با دیدار با خانواده های فتنه گران بازداشتی، همراهی و همگامی خود را با فتنه گران  نشان داده اند. این افراد حتی در مجلس هم از آن اقدامات تبری نجستند واین حرکت ها در راستای وظایف قانونی خود داستند.

2-     دومین نگرانی از این جهت است که رئیس جمهور محترم از هم اکنون ، در مقابل مجلس و دیگر نهادهای قانونی ایستادگی نماید . چنان که شخصی را که رای اعتماد مجلس برای وزارت کسب نکرد، به عنوان معاون خویش در یک سازمان با اهمیت معرفی نمود. این عمل به نوعی دور زدن قانون و بی توجهی به رای و نظر وکلای ملت بود.

3-    سومین نگرانی از بابت کارکرد کابینه است. روند اعطای سهمیه به جریان راست سنتی و جریان اصلاح طلب  به گونه ای در دولت جدید شکل گرفته است که عملا  ترکیبی از اضداد در کنار هم قرار گرفته اند. این اشخاص یا باید چنان فاقد استقلال شخصیت باشند  که  به این سهولت بتوانند گرایش های سیاسی و باورها و علایق خود دست بکشند. که در این صورت نمی توان انتظار داشت  در روند پیشبرد امور مستقلانه و مدبرانه عمل کنند یا نه این اشخاص براساس یک معامله در کنار هم قرار گرفته اند  که در این صورت باز نگرانی وجود دارد که نا هماهنگی و کشمکش دولت را در آینده فلج سازد. البته انکار مفهوم کابینه سهمیه ای هم مشکلی را حل نمی کند چرا که چینش افراد و وزرا در کابینه به گونه ای است که هر ناظری را با یک نگاه متوجه این امر می کند.

انتظار از رئیس جمهور محترم این است که  به جای انکار این واقعیت ، صداقت و روراستی را از همان ابتدا با مردم داشته باشد.

اساسا آقای دکتر روحانی یکی از اشخاص متمایل به راست مدرن و تکنوکرات است . این جریان متناسب با موقعیت اجتماعی متمایل است با راست یا چپ ائتلاف کند. این بار ائتلاف با هردو جریان رخ داده است. البته هر ایرانی امید وار است که این چینش در نهایت به نفع ملت تمام شود. اما واقعیت عالم سیاست و منطق اداره کشور نمی تواند به این سهولت ین جمع اضداد را بپذیرد. اما  نکته دیگر در باب مفهوم اعتدال این است که  انگار آقای روحانی اعتدال را از یک طرف در مقابل عدالت و نه افراط، و از سوی دیگر در مقابل انقلابی گری قرار داده است. لذا مشاهده می شود افراطی ترین چهره اصلاح طلب در کنار سنتی ترین چهره راست قرار گرفته است. اما یک نفر چهره انقلابی و عدالت خواه در کابینه حضور ندارند. آیا در میان جریان حزب اللهی انقلابی  یک نفر متخصص و با تجربه وجود ندارد. در حالی که  رئیس جمهورتاکید بر استفاده از تجربه و تخصص افراد دارد، ولی هیچ جایی را برای  تحصیل کردگان و نخبگان انقلابی در نظر نگرفته است.


4-    نگرانی دیگری هم در خصوص کابینه وجود دارد و آن سن بالای کابینه است. در علم جامعه شناسی سیاسی اثبات شده است که هرچه سن بالاتر می رود به دلیل افزایش و گسترش دامنه وابستگی ها افراد، محاظه کارتر می شوند. دولت جدید با این ترکیب به نظر می رسد، دولت محافظه کاری خواهد بود. البته محافظه کاری به عنوان یک رویکرد و نه یک گرایش! در این حالت بیم وجود دارد که در مقابل دفاع از حقوق ملت ،در مقام دفاع از اصول و آرمانهای انقلاب با نوعی واگرایی مواجه شویم. چرا که خصلت افراد سن بالا، کوتاه آمدن  ازمنافع دارای هزینه به پای مصالح بدون هزینه است. امیدواریم که دولت جدید منافع ملی و آرمانهای حیاتی نظام جمهوری اسلامی را به پای صلحت های سلیقه ای و گروهی و سیاسی قربانی نکند.

 



[1] اصولگرایی، جوتد درودگر، دانش و اندیشه معاصرف 1381، ص26





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

 

روی کار آمدن دکتر حسن روحانی، به عنوان ریاست جمهوری اسلامی،  با شعار اعتدال گرایی از همان ابتدا با بیم و امید هایی همراه بود. بویژه  طرح شعار اعتدال و میانه روی از یک سو جامعه را امیدوار ساخت  که جریان افراطی در دولت وی جایی ندارد و از سوی دیگر این نگرانی را پیش آورد که نکند   مفهوم اعتدال نه در مقابل افراطیون سیاسی بلکه در مقابل عدالت قرارگیرد.

اساسا در آموزه تشیع، آنچه که دارای ارزش است ؛ عدالت است ، اعتدال به عنوان  ارزش در محتوای دین ستوده شده نیست.  در حالی که بسط قسط و عدل یک ارزش متعالی  درهدف انبیا است. به گونه ای که در مسیر تحقق حق و حقیقت و یکتا پرستی و توحید ، دفاع از مظلوم ، مبارزه با ستمگری و ستمگر ، آنچه که موجب بقای جامعه است عدالت است. امام متقین علی (ع) عدالت را سامان امور و اصلاح جامعه و اساس عمران و آبادانی و توسعه  می دانند.

[1]

رئیس جمهور محترم در تبیین مفهوم اعتدال به بحث امت وسط بودن مسلمانان اشاره نمود که بدون اغراق یک برداشت سلیقه ای از این مفهوم قرآنی بود  چرا که هیچ وقت پیامبر و اولیای دین، اعلام نکرده اند که آمده اند تا امت وسط بودن را بسط دهند. چرا که مفهوم وسط در مقابل عدالت به عنوان اٌس و اساس حکومت انبیا نیست. با این حال امید بود که  منظورشان از اعتدال ، دوری از گزینش چهره های افراطی ، چهره های سیاسی کار و دخیل در فتنه ، در کابینه باشد. لیکن شواهد  حکایت از چیز دیگری می کند. گرچه فرمایش رهبر فرزانه انقلاب مدنظر همه ما است که پیش از شروع  کار دولت نباید پیش داوری کنیم، اما نوع چینش وزرای دولت و سایر اعضای کابینه موجب نگرانی هایی است و این نگرانی ها ما را وامی دارد از باب  امر به معروف  نکاتی را متذکر شویم.

این نگرانی ها از چند جهت است:

1-    تعدادی از اعضای کابینه، چهره های جنجالی افراطی و جنجالی سالهای اصلاحات و دوران فتنه اند. برخی از این افراد در دوران فتنه با حضور در تجمعات غیر قانونی، با امضای بیانیه های محرک، با دیدار با خانواده های فتنه گران بازداشتی، همراهی و همگامی خود را با فتنه گران  نشان داده اند. این افراد حتی در مجلس هم از آن اقدامات تبری نجستند واین حرکت ها در راستای وظایف قانونی خود داستند.

2-     دومین نگرانی از این جهت است که رئیس جمهور محترم از هم اکنون ، در مقابل مجلس و دیگر نهادهای قانونی ایستادگی نماید . چنان که شخصی را که رای اعتماد مجلس برای وزارت کسب نکرد، به عنوان معاون خویش در یک سازمان با اهمیت معرفی نمود. این عمل به نوعی دور زدن قانون و بی توجهی به رای و نظر وکلای ملت بود.

3-    سومین نگرانی از بابت کارکرد کابینه است. روند اعطای سهمیه به جریان راست سنتی و جریان اصلاح طلب  به گونه ای در دولت جدید شکل گرفته است که عملا  ترکیبی از اضداد در کنار هم قرار گرفته اند. این اشخاص یا باید چنان فاقد استقلال شخصیت باشند  که  به این سهولت بتوانند گرایش های سیاسی و باورها و علایق خود دست بکشند. که در این صورت نمی توان انتظار داشت  در روند پیشبرد امور مستقلانه و مدبرانه عمل کنند یا نه این اشخاص براساس یک معامله در کنار هم قرار گرفته اند  که در این صورت باز نگرانی وجود دارد که نا هماهنگی و کشمکش دولت را در آینده فلج سازد. البته انکار مفهوم کابینه سهمیه ای هم مشکلی را حل نمی کند چرا که چینش افراد و وزرا در کابینه به گونه ای است که هر ناظری را با یک نگاه متوجه این امر می کند.

انتظار از رئیس جمهور محترم این است که  به جای انکار این واقعیت ، صداقت و روراستی را از همان ابتدا با مردم داشته باشد.

اساسا آقای دکتر روحانی یکی از اشخاص متمایل به راست مدرن و تکنوکرات است . این جریان متناسب با موقعیت اجتماعی متمایل است با راست یا چپ ائتلاف کند. این بار ائتلاف با هردو جریان رخ داده است. البته هر ایرانی امید وار است که این چینش در نهایت به نفع ملت تمام شود. اما واقعیت عالم سیاست و منطق اداره کشور نمی تواند به این سهولت ین جمع اضداد را بپذیرد. اما  نکته دیگر در باب مفهوم اعتدال این است که  انگار آقای روحانی اعتدال را از یک طرف در مقابل عدالت و نه افراط، و از سوی دیگر در مقابل انقلابی گری قرار داده است. لذا مشاهده می شود افراطی ترین چهره اصلاح طلب در کنار سنتی ترین چهره راست قرار گرفته است. اما یک نفر چهره انقلابی و عدالت خواه در کابینه حضور ندارند. آیا در میان جریان حزب اللهی انقلابی  یک نفر متخصص و با تجربه وجود ندارد. در حالی که  رئیس جمهورتاکید بر استفاده از تجربه و تخصص افراد دارد، ولی هیچ جایی را برای  تحصیل کردگان و نخبگان انقلابی در نظر نگرفته است.


4-    نگرانی دیگری هم در خصوص کابینه وجود دارد و آن سن بالای کابینه است. در علم جامعه شناسی سیاسی اثبات شده است که هرچه سن بالاتر می رود به دلیل افزایش و گسترش دامنه وابستگی ها افراد، محاظه کارتر می شوند. دولت جدید با این ترکیب به نظر می رسد، دولت محافظه کاری خواهد بود. البته محافظه کاری به عنوان یک رویکرد و نه یک گرایش! در این حالت بیم وجود دارد که در مقابل دفاع از حقوق ملت ،در مقام دفاع از اصول و آرمانهای انقلاب با نوعی واگرایی مواجه شویم. چرا که خصلت افراد سن بالا، کوتاه آمدن  ازمنافع دارای هزینه به پای مصالح بدون هزینه است. امیدواریم که دولت جدید منافع ملی و آرمانهای حیاتی نظام جمهوری اسلامی را به پای صلحت های سلیقه ای و گروهی و سیاسی قربانی نکند.

 



[1] اصولگرایی، جوتد درودگر، دانش و اندیشه معاصرف 1381، ص26





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
شنبه 18 خرداد 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       
گفتمان انقلاب بر خود می بالد که منادیانش مردانی از جنس اندیشه  اند. گفتمان انقلاب از حالا رقابت را برده است انگاه که جلیلی ارام و محجوب وقتی پای دفاع از آرمان ها در میان باشد  چون شیر می خروشد و لحظه ای سکوت نمی کند. گفتمان انقلاب سربلند این دوره از انتخابات است وقتی حداد این نرم خوترین سیاستمدار اصولگرا ،  با نکته های ظریفش دل رقیب را به لرزه در می آورد. گفتمان انقلاب دیروز به اوج رسید ، پیروز شد ، موفق شد ، گفتمان انقلاب دیروز همه حیثیت سازش را به سخره کشید. همه حیثیت  ریاکاران را به مصاف خواند. گفتمان انقلاب دیروز نشان داد بهترین دفاع از مردم  دفاع از آرمانهای خونین این ملت است وقتی که برای تحقق آن آرمانها باکری ها و همت ها و خرازی ها و کاظمی ها و صیادها و احمدی روشن ها و شهریاری ها و رضایی ها و علیمحمدی داده است.

گفتمان انقلاب نشان داد  کل حیثیت غرب را با همه روسای جمهور و رهبرانش به سخره می گیرد و برای دیدار یک کارشناس از کاخ الیزه له له نمی زند. گفتمان انقلاب نشان داد پشت هر راهبردش ایده ای است و اندیشه ای ، برای گفتمان انقلاب اشغال ، زور ، اسلحه و قدرت مشروعیت نمی آورد. گفتمان انقلاب نشان داد در گرماگرم انتخابات هم مظلومین بی دفاع بحرین را از یاد نمی برد.

درود بر مردان مردی چون جلیلی و حداد ، که نشان دادند مردم ایران بیش از آنکه دغدغه نان داشته باشند دغدغه عزت و استقلال دارند. گفتمان انقلاب نشان داد که نه هزار تومانی به ارزش سیصد تومان  می تواند او را  نگران نان کند و نه  غرش توپخانه شازشکاران. گفتمان انقلاب می داند نان با عزت بر سر سفره ها این مردم است. گفتمان انقلاب دیروز فریاد زد که ما را از بی نانی نترسانید ما فرزند رمضانیم.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 13 خرداد 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       
من در یک چیز مونده ام. این همه تخرب علیه جلیلی برای چیست. تخرب بیگانگان که قابل فهم است. علیرضا نوری زاده توصیه کرده که فقط کاری کنید که جلیلی رای نیاورد.  نه اینکه این آقا خیلی نگران کشور و اوضاع مردم است احتمالا  از اینکه جلیلی کاربلد نیست و برنامه ندارد نگران است اوضاع کشور خراب شود با آمدن جلیلی.


اما چرا عده ای در داخل این همه علیه جلیلی اند. خودشون می گویند جلیلی برنامه ندارد. جذابیت در سخنرانی ندارد. چهره ای رسانه ای نیست و نمی تواند در تبلیغات تلویزیونی رای جمع کند. مدعی اند بعد از مناظره رایش کاهش یافته . چیزی برای گفتن ندارد. اگر اینگونه است خوب او که رای ندارد چرا همه علیه جلیلی اند. یک نگاه به سایت توکلی نماینده مدعی مجلس یعنی الف ، فراو و شفاف و عصر ایران حامی قالی باف ، طیف وسیعی از سایت ها که الان نام بردن ازشون امکان دارد. جریان های سیاسی و اشخاصی مثل باهنر و برخی دیگر از نمایندگان همه و همه علیه او هستند. اخه خوش انصاف ها می گویید توان جلب ارا را ندارد. خودش هم که  نه با کسی کارد دارد. نه کسی را نقد می کند. نه سیاه نمایی می کند. نه خودش را منجی می داند. نه به کارنامه اش می بالد . نه برنامه نوشته شده اش را به رخ دیگران می کشد. نه کله گنده های  سیاسی و اقتصادی دور و برش هستند. نه نمایندگان مجلس در ستادش می پلکند ! اخه از چه چیز جلیلی این همه می ترسید.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 12 خرداد 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 29 اردیبهشت 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       

ای کاش هاشمی به خودش رحم کند

دگردیسی ، استحاله و تحول فکری – سیاسی درمیان جریانها و گروهها و اشخاص ، امری رایج ، هرچند قابل تأمل است. با نگاهی به سوابق و پیشینه  بسیاری از چهره های مشهور و جریان های سیاسی در طول تاریخ می توان مصادیقی از این دگردیسی را مشاهده نمود. نمونه برجسته این دگردیسی  را که اکنون به عنوان مصداق و مثال  بی ثباتی شخصیت برخی افراد مطرح می شود ، طلحه و زبیرهستند. در مقابل هم کسانی هستند که درمسیر حق و عدالت تاپای جان ایستاده و استقامت نموده اند که نام کسانی چون میثم تمار و ابوذر و سلمانها در افق تاریخ می درخشد.قافله حرکت انقلاب اسلامی نیز از این حوادث مستثنی نبوده است ودرکنار ایستادگی و مقاومت مردم و رهبری برطبق آرمانهای اسلام و انقلاب، هستند کسانی که دچار استحاله و ارتجاع  شدند و تاب مقاومت در مقابله با استکبار و استثمار و دنیا طلبی و زروزور را نداشته اند. اما به فرموده رهبر معظم انقلاب همواره جای این ریزش ها را رویش هایی از درون انقلاب گرفته است و منادیان ارمانهای انقلاب از بین نسل تربیت یافته انقلاب جای بازگشتگان از مسیر انقلاب را پرنموده اند.

امام (ره)با پیش بینی وقوع چنین  ریزشی بود که فرمودند ملاک حال فعلی افراد است . این معیار وزین امام برای سنجش اشخاص و افراد در مسیر انقلاب با تیز بینی و هوشمندی ، راه آینده ملت را در همراهی و همگامی با مدیران و رهبران استوار و مقاوم نشان داده و آنان را از همراهی با سست عنصران بازمی دارد.

در این میان رویگردانی برخی چهره های برجسته انقلاب از آرملانها و ارزشهای انقلابی که خود در شکل گیری آن موثر بوده اند تامل برانگیزتر است.هاشمی رفسنجانی نمونه برجسته چنین اشخاصی است. در حالی که مردم و رهبر انقلاب همواره به پاس همراهی هاشمی رفسنجانی با امام و انقلاب حرمت او را نگهداشته اند ، اما عملکرد سیاسی – فکری هاشمی هرچند با اغماض مردم و رهبری مواجه شده است ؛ وی روز به روز بیشتر از آرمانها فاصله می گیرد.

این دگردیسی فکری در هاشمی از ابعاد و زوایای گوناگونی، قابل ارزیابی است که پرداختن به آن فرصت فراخی می طلبد. اما برخی از مواضع  جدید وی چنان با ارمانهای امام و انقلاب و رهبری زاویه دارد که نمی توان از کنارآن با سکوت گذشت. از سال 84 که  جریان متفاوتی از جریان هاشمی و حامیانش روی کارآمد و هاشمی در انتخابات ریاست جمهوری نهم شکست خورد؛ فاصله وی با جریان حامی گفتمان انقلاب روز افزون گشت و مواضع و رویکرد او و خانواده اش  به گونه ای متحول شد که در فتنه 88 هاشمی رسما در کنار جریان برانداز قرار گرفت. هاشمی در نماز جمعه تابستان 88 در اوج آتش افروزی فتنه گران، فاصله و اختلاف با مردم و انقلاب و رهبری را هرچه بیشتر بروز داد و با ارایه باصطلاح راهکارهایی برخلاف امنیت ملی و اصول انقلاب، نشان داد که نامه بی سلام او به رهبری نه ناشی از عصبانیت وی از یک کاندیدای انتخاباتی،  بلکه حاکی از دور شدن وی از انقلاب است. هاشمی در آن نامه بدون سلام رهبری را چنین تهدید به آتش افروزی کرد.«ازجناب‌عالی با توجه به مقام و مسئولیت و شخصیت‌تان انتظار است برای حل این مشکل و برای رفع فتنه‌های خطرناک و خاموش کردن آتشی که هم اکنون دودش در فضا قابل مشاهده است، هرگونه که صلاح می‌دانید اقدام مؤثری بنمایید و مانع شعله‌ورتر شدن این آتش در جریان انتخابات و پس از آن شوید. لذا در فرصت باقی‌مانده ضروری به نظر می‌رسد خواسته حق حضرت‌عالی و مردم در خصوص انجام انتخاباتی سالم و پرابهت و حداکثری تحقق یابد. کاری که می‌تواند عامل نجات کشور از خطر و باعث تحکیم وحدت ملی و اعتماد عمومی باشد و فتنه‌گران نتوانند با حدس و گمان نصّ پیامتان در مشهد و در مرقد امام راحل را با هوس خود تحریف کنند و با نادیده گرفتن قانون، بنزین بر آتش‌افروخته بریزند».

بعد از دامن گرفتن آتش وعده داده شده هاشمی ، او باردیگر میدان داری کرد و در نمازجمعه ای که برای اولین بار به میدان تقابل با نظام اسلامی بدل شد، با به چالش کشیدن نتایج انتخابات و اظهار تردید در آن، به نوعی در لفافه مواضع جمهوری اسلامی را به چالش کشید. هاشمی  به ادعای تقلب فتنه گران صحه گذاشت و از نظام خواست که بحرانی بودن اوضاع را بپذیرد ، فرصت اتهام افکنی براندازان را در رسانه ملی فراهم سازد و با ازادی فتنه گران و اوباش ، از خانواده آنان دلجویی کند.

شاید همین زاویه گرفتن وی از انقلاب بود که هاشمی مغضوب جریان های ضد انقلاب و تجدید نظرطلبانرا به محبوب آنها تبدیل ساخت. هاشمی که تا چند سال پیش از جانب تئوری پردازان اصلاحات ، عالی جناب سرخپوش لقب گرفته بود و مفتی قتل های زنجیره ای خوانده می شد؛ در سایه دگردیسی  سیاسی، به رهبر معنوی تجدیدنظرطلبان برانداز تبدیل شد. جای شگفتی است که هاشمی دهه قبل به عنوان یک چهره برجسته جناح راست مورد نفرت جریان های چپ مجمع روحانیون و سازمان مجاهدین انقلاب بود ،اکنون به رهبر آنها در فضای سیاسی تبدیل شده است.هاشمی عضو برجسته جامعه روحانیت که در مقال جریان منشعب آن یعنی مجمع رواحانیون قرارداشت ؛ اکنون مورد حمایت رسمی مجمع روحانیون وشورای مشورتی اصلاح طلبان براندازدرانتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری است. گرایش جناح رقیب دیروزبه هاشمی می تواند دوعلت داشته باشد. یا جناح چپ واصلاح طلب از اصول خود عدول کرده وبه هاشمی روی آورده است.  در حالی که شواهد و قرائن نشان می دهد که نتها چنین برگشتی در میان اصلاح طلبان نیست بلکه آنها تندورتر و افراطی تر بر اصول خود پای می فشارند. گزینه دوم این است که هاشمی دچار استحاله سیاسی شده است. مواضع و رویکرد هاشمی گزینه دوم را تایید می کند. این در حالی است که علاوه بر تحول مواضع  هاشمی در مسائل داخلی ،تلاش برای بحرانی ساختن اوضاع، حمایت از براندازان فتنه مخملی، تشویق عملی و گفتمانی جریانهای قدرت به اخلال در نظام اقتصادی کشور که نمونه آن با اخلال در بازار ارز و دلار در روز ثبت نام هاشمی برای ریاست جمهوری مشخص گردید. اما دگردیسی فکری سیاسی هاشمی به این موارد محدود نیست. تحول فکری او در عرصه سیاست خارجی  شگفت انگیزتر است.

درحالی که طبق قانون اساسی، جمهوری اسلامی موظف است در مقابل ستمگری و قلدری و استثمار قدرت های زورگو  مقاومت کرده و از حقوق ملت های مظلوم دفاع نماید؛ آقای هاشمی رفسنجانی چندی است که بهانه هایی مثل مشکلات اقتصادی و تحریم ها و.... دم از مذاکره با امریکا می زند. این در حالی است که خط قرمز نظام و رهبری برای باز شدن باب مذاکره با امریکا ، این است که این کشور از موضعی برابر  آماده مذاکره شود و قبل از آن در جهت تامین حقوقی که از ملت ضایع نموده است گام بدارد. اما هاشمی بی توجه به این  موارد و سنگ اندازی و دشمنی 35 ساله امریکا با نظام و مردم دم از گفتگو و مذاکره می زند. وی چندی پیش در گفتگویی در این موردمی‌گوید: «آمریکایی‌ها ... علی‌رغم آن حالت تهاجمی دوران جنگ، حرف‌هایی می‌زدند که نشان از تغییر مواضع آنها و نرم شدن سیاست‌های خشن در خیلی از زمینه‌ها داشت. ما در ایران کمی تلخ جواب می‌دادیم که تابع سیاست رهبری بودیم. ایشان موافق نبودند. البته تا آن مقدار که من ملایمت می‌کردم، آنها جلو می‌آمدند. شاید اگر با آمریکا هم مثل اروپا رفتار می‌کردیم، مشکلات کمتری برای ما پیش می‌آمد[2]

یکی دیگر از قابل تأمل ترین مواضع هاشمی اخیرا در خصوص رژیم جعلی صهیونیستی بیان شده است.هاشمی که دم از امام و انقلاب  می زند و برهمراهی خود با امام افتخارمی کند ؛ در یک موضع منفعلانه مدعی شده است که ما با اسرائیل سرجنگ نداریم . در حالی هاشمی مدعی است که ما با اسرائیل سرجنگ نداریم که امام(ره) می فرمودند "اسرائیل غده سرطانی است و اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود". در حالی هاشمی  رژیم صهیونیستی را از جمع دشمنان ذاتی انقلاب خارج می سازد که یکی از اصول اساسی حرکت امام از سال 42 مبارزه با این رژیم نا مشروع بوده است.هاشمی که مدعی است کاندیداتوری اش با اجازه رهبری است چگونه می گوید ما با اسرائیل سرجنگ نداریم  در حالی که رهبر معظم انقلاب بارها و بارها تاکید فرموده اند که هرجریان و گروه و کشوری با این رژیم درگیر شود ایران در کنار آنها و در مقابل رژیم صهیونیستی است. رهبر انقلاب با قاطعیت اعلام فرمودند که جنگ 33 روزه و 22 روزه با حمایت و همراهی نظامی و سیاسی ایران منجر به شکست رژیم صهیونیستی شد.

هاشمی رفسنجانی که امروز  از عدم جنگ با اسرائیل سخن می گوید در سالهای نه چندان دور در خطبه های نماز جمعه علیه این رژیم خطبه می خواندند. علیه این اشغالگران کتاب می نوشت و بر غاصب بودن و جنایتکار بودن آن تاکید می کرد. البته طبیعی است وقتی هاشمی در موضعی قرار می گیرد که شعاردهندگان "نه غزه نه لبنان " برای نماز جمعه اش سرو دست می شکنند و به افتخارش هورا می کشند ، او هم برای همراهی با روزه خواران روز قدس و حامیان شعار"نه غزه نه لبنان" اسرائیل غاصب را از لیست دشمنان خارج می سازد.

عامل این دگردیسی فکری- سیاسی هاشمی هرچه باشد؛ کهولت سن ، آلزایمر سیاسی، وسوسه قدرت، فرزندان ناصالح، مشاورین خائن و هررذیله دیگر، وسیله ای است برای افت محبوبیت وی در میان مردم مومن و انقلابی و زمینه ساز نفوذ هرچه بیشتر دشمن در اطراف او ، ای کاش که آقای هاشمی به سوابق و کارنامه انقلابی خود رحم کند و به فکر اصلاح رویه  کنونی باشد.



[1] رک: خطبه های 26 تیر نمازجمعه تهران 1388

[2] http://www.rahpouyan.net/index.php?news=2220





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 10 اردیبهشت 1392 :: نویسنده : راضیه امیری رز       

با گذشت 4 سال از فتنه سال 88 ، این واقعه همچنان ابعاد و زوایای قابل تاملی دارد.یكی از این ابعاد، تاثیر روانی سوءآن بر اذهان عامه مردم است.حوداث 88 به گونه پیچیده ای مهندسی شده بود كه  توأمان  با هدف قراردادن نظام اسلامی ، می كوشید مردم را به عنوان حامی اصلی نظام متنبه سازد.

بدون تردید این حوادث در مقوله جنگ نرم می گنجند و با توجه به سبك و سیاق این رخداد و اتفاقات  مختلفی كه در فرایند انتخابات 88 و پیش و پس از آن  رویداد،  روند حوادث ، مولفه ها و مختصات یك جنگ تمام عیار علیه نظام اسلامی و مردم ایران را كاملا مشخص ساخت. با پذیرش این استدلال  و با توجه به اعتراف  بسیاری از تحلیل گران غربی بر ماهیت براندازانه  حوادث مذكور،  می توان بیان داشت كه  یكی از اهداف بارز فتنه 88 به مثابه  یك جنگ نرم ، به راه انداختن جنگ روانی سنگین و هجمه تبلیغاتی همه جانبه علیه ملت ایران بود. اساسا جنگ نرم ماهیتا متكی بر عملیات روانی است . چرا كه در جنگ نرم تسلط روانی یكی از مهمترین  اهداف قلمداد می شود. تاثیرگذاری بر روان آدمی در اشكال و شیوه های گوناگونی همچون  ایجاد تزلزل و تردید، تشویش و اضطراب و تشكیك  و ... به عنوان  مهمترین  عوامل تخریب  بنیادهای هویتی  شخص و جامعه  عمده ترین ابزارهای موفقیت  جنگ نرم محسوب می شوند.[1]

این مولفه ها ، مشخصا در ایام فتنه  دقیقا در برنامه های دشمن خود را نشان داد و به این ترتیب  یك نبرد همه جانبه  علیه اقشار و طبقات  مختلف به راه افتاد ، آن چه كه  در این نبرد ، هدف اولیه دشمن بود؛ مواجهه و مقابله با احساس هویت ملت ایران بود. این مواجهه  با تكیه بر عناصر و مبانی تخریب روانی یك ملت مانند ایجاد ترس و تشویش و یاس و نا امیدی از آینده دنبال گردید. به فرموده رهبر انقلاب آن چه كه دشمن  را به این مواجهه واداشته است ،این است كه:« ملت ایران با انقلاب اسلامی احساس هویت كرده است. آنچه كه دشمنان بنیانی این ملت همیشه می خواستند و دنبال می كردند این بوده است كه  از این ملت سلب هویت كنند. وقتی یك ملت احساس هویت نكرد. احساس شخصیت نكرد راحت تر زیربار می رود ، گذشته اش را انكار می كنند ، امكانات او را انكار می كنند ... برای اینكه بتوانند راحت تر آن ملت را در مشت بگیرند».[2]

بنابر این در ازریابی دقیق  مشاهده خواهیم كرد كه هدف اصلی از به راه انداختن  فتنه 88 ، ملت ایران بوده است و دشمن سعی نمود در روند حوادث انتقام سختی  از ملت به خاطر این احساس هویت و استقامت  بگیرد. با هدف قراردادن اصل و اساس وجود یك ملت  كه همان احساس استقلال و هویت و آزادی است دشمن می كوشید  ضربه نهایی خود را در قالب یك فتنه داخلی و به دست دوستان دیروز برملت وارد سازد. گرچه تدابیر نظام و رهبری و هوشیاری ملت همانند یك ضربه گیر عمل نمود و توانست  عواقب و آثار  این هجمه  همه جانبه را به حد اقل برساند ، اما همانند همه امراض و بلیه هایی كه یك جامعه و ملت را درگیر می كند ،  همچنان عوارضی را به دنبال دارد . بخش عمده این عوارض آلام و استرس و فشارهای روانی  است كه دامن گیر بخش بزرگی از ملت شده و بانیان  و حامیان فتنه باید روزی در پیشگاه ملت پاسخگوی آن باشند.

با توجه به اینكه در قالب كودتای سبز همه طیف های ملت مخاطب و نقطه سیبل دشمن بیرونی و داخلی قرار داشت ،عوارض و آثار آن نیز  دامن گیر طیف گسترده ای از مردم گردید.

-بانیان فتنه 88 در ظاهر با شعار دفاع از حقوق ملت و قانونگرایی می دادند در حالی كه ملموس ترین  نتیجه قدرت پرستی آنان به مخاطره انداختن  زندگی و سرمایه  بخش بزرگی از مردم شد.لذا از عواقب  فتنه احساس نا امنی اقتصادی بسیاری از صاحبان سرمایه و حرف و مشاغل بود. چرا كه علاوه بر اینكه در نتیجه آتش افروزی  عوامل میدانی فتنه، آسیبهای  مهمی به بخشی از سرمایه  های فعال این بخش  از مردم وارد آمد، نگرانی و اضطراب و تشویش خاطر نسبت  به تداوم وضع موجود و یا بروز مجدد حوادث مشابه ، محاسبات اقتصادی  آنان را دچار اخلال كرد.

-بخش دیگری از عواقب فتنه  88 دامن گیر كسانی شد كه پرانرژی و فعال وارد فعالیت های سیاسی شده و به عنوان  نبض مشاركت ملت و احیای حق مردم در تعیین سرنوشت  خویش وارد میدان می شدند. اما حوادث فتنه بسیاری از این پتانسیل های سرزندگی و شادابی  ملت را دچار تردید و دو دلی نمود چرا كه احساس می نمایند  حضور و فعالیتشان  برای گرم كردن  یكی از مبرزرین میادین تحقق مردم سالاری ، زمینه ساز آشوب و نا امنی  می شود. به عبارتی جریانی كه مدعی  دفاع از رای ملت بود، در مسیر نقش آفرینی آزادانه و با آسودگی خاطر ملت در عرصه سیاسی، یك مانع روانی جدی ایجاد نمود. بویژه در اینجا بسیاری از جوانان پرشور و فعال  كه نگران  سرنوشت  كشور خویش هستند، دچار یاس و سرخوردگی شدند و احساس كردند از شور و شوق  جوانی آنان  به عنوان حربه سیاسی علیه كشورشان و علیه امنیت خودآنان سوءاستفاده شده است.

-این امر در كنار دلهره و نگرانی  خانواده هایی مهم است كه تا قبل از سال 88 مشوق فرزندان خود برای فعالیت های سیاسی و اجتماعی بودند اما اكنون  با مشاهده فتنه انگیزی سیاسیون  دنیا طلب، با حزم و احتیاط  سعی می كنند ، مانع فعالیت سیاسی آنان شوند. چرا كه احساس می كنند بهای قدرت طلبی كاندیداهای شكست خورده را خانوده های ایرانی می پردازند. چه بسیارند مادرانی كه  از سر احساس و عاطفه  از شنیدن نام انتخابات  دچار دلهره و اضطراب می شوند.  چرا كه نگرانند فردای انتخابات كاندیدای بی مسئولیتی  كه تاب تحمل شكست را ندارد  بهای سرخوردگی خود را با نا امن كردن جامعه بر دختران و پسران  جوان، از ملت بستاند.

- از سوی دیگر  چه بسیارند نسل جوانی كه برای حضور در صحنه سیاسی و انتخابات به عنوان جشن تكلیف سیاسی می نگریستند، اكنون نگران و مضطربند  كه حضور و فعالیتشان  آسایش خود و خانواده و عزیزانشان را به خطر انداخته و آیندشان را مبهم و تاریك  گرداند.

- از همه مهمتر، باید گفت مهمترین آسیب روانی  فتنه 88 را خانواده هایی تحمل كردند كه در سایه فتنه انگیزی یك جریان ، عزیزی را از دست دادند و چهار سال است كه فراق عزیزشان را تحمل می كنند. فتنه گران چه پاسخی دارند به ملت كه چرا یك جشن ملی را اكنون برای  تعدادی از خانواده ها به عزای عزیانشان تبدیل كرده اند. خانواده هایی كه نام انتخابات فراق عزیزشان را در یادشان زنده می كند. مادرانی كه چهار سال است عزادارند و در دل بركسانی كه با عدم تمكین به رای ملت بین آنها و عزیزشان جدایی انداختند لعن و نفرین می فرستند.

اما باید گفت اگرچه استقلال خواهی و عزت طلبی و مقاومت بر سر آرمان ها ، بخشی از ماهیت وجودی ملت ایران است و نسل جدید همانند نسل گذشته از هویت و اصالت و آزادگی خود دفاع می نماید؛ اما فضیلت ملت، از قدرت پرستی و فتنه انگیزی و رذیلت جریانی كه برای ارضای خود پرستی خود در مسیر رشد ملت مانع ایجاد كرد ، چیزی نمی كاهد.

اكنون بهتر است كاندیداها و جریانات سیاسی، خود را با معیار فتنه گران بسنجند و اگر توان تحمل پذیرش رای ملت را ندارند وارد  میدان پر مخاطره  انتخابات نشوند و بویژه حامیان و بانیان فتنه كه خود را قبل از پاسخگویی به ملت برای انتخاباتی دیگر آماده می كنند، اعلام كنند كه در این چهار سال در خود ظرفیت پذیرش حقایق را یافته اند كه واردمیدان شده اند؟ آیا برای جبران خسارت ها مادی و معنوی مردم چه كرده اند؟



[1] راهكارهایی برای مدیریت روانی جنگ نرم، كیهان، 26/10/1390





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

یاد امام راحل امت بخیر كه بیان زیبایی داشت ومی فرمود ما مامور به تكلیفیم  ؛منظور ایشان این بود كه در عرصه مقاومت و مبارزه برای حق ،تكلیف ما ایستادن و مقاومت است و نتیجه عمل انسان مطابق اراده الهی رقم می خورد و انسان حق مدار نتیجه را بخدا وا می نهد. همان طور كه امام علی (ع) به فرزندش سفارش می نمود، در مقام ادای وظیف جهاد، جمجه ات را بخدا واگذار؛یعنی این كه به تكلیف عمل كن و ما بقی را به خدا بسپار. یك برداشت از تكلیف مداری انسان در این عالم ،همان است كه در اخلاق اسلامی گفته می شود ؛عمل هركس با نیت اش آزموده می شود. یعنی نفس عمل به خودی خود واجد هیچ قبح و حسنی نیست وباید دید عامل آن، نیت الهی در سر داشته  است یا نیت نفسانی!

یكی از میدان های سنجش عیار تكلیف مداری  انسان ها ، بزنگاههای كسب قدرت است. در منطق اسلام قدرت و ابزارهای آن تنها زمانی دارای ارزش است كه وسیله ای برای خدمت به خلق خدا و دین حق باشد و تنها این شكل از تعامل در صحنه قدرت، دارای ارزش است. بویژه در فرهنگ شیعه كسب قدرت به خودی خود دارای هیچ ارزشی نیست مگر اینكه به وسیله آن حقی برپا شود و ظلمی دفع گردد.چنان كه امیر مومنان می فرمود كه برای ایشان كسب قدرت و حكومت از آب دهن بزی بی ارزش است مگر اینكه به وسیله آن حقی را برپادارد و باطلی را از میان بردارد.[1]

نظام جمهوری اسلامی كه با تأسی از مكتب علوی  بنیان نهاده شده است، راز و رمز بقایش در آن است كه كارگزاران حكومتی آن چنین نگاهی به قدرت داشته باشند و كسب قدرت را فقط برای رضای خدا و احیای حق جستجو كنند.تا زمانی كه نگاه كارگزاران جمهوری اسلامی  به قدرت چنین باشد و به دست آوردن مسئولیت ها را وسیله خدمت بدانند، بدون شك نظام اسلامی از هر آفتی مصون خواهد بود و چنان كه نگرش قدرت محور وارد معادلات سیاسی شود، آن وقت  قدرت طلبی و شهرت پرستی نظام را در معرض مخاطرات قرار خواهد داد.

انتخابات در نظام اسلامی یكی از جلوه های مردم سالاری دینی و حق مردم در مشاركت در سرنوشت خویش است. از سوی دیگر عرصه ای برای گزینش  شایسته ترین افراد برای مسئولیت ها ، اما متاسفانه در سالهای اخیر دست هایی در كار است تا انتخابات در ایران را از ماهیت حقیقی خود دور ساخته و كاركرد غربی انتخابات را در ایران عملیاتی سازد. بدین معنی كه همچنان كه  در نظام های لیبرال دمكراسی غربی، فضای انتخابات فضای  جنگ قدرت است و هركس  كه پول زیادی صرف می كند و به چندو چون جنگ روانی مسلط تر است  پیروز می شود، برخی در ایران هم دنبال ایجاد چنین  فضایی هستند وقتی زمان انتخابات های متعدد فرا می رسد، برخی از جریانها و چهره های سیاسی با انواع شیوه ها و روش های غربی وارد صحنه شده و فضای رقابت انتخاباتی را به عرصه جنگ قدرت بدل می سازند.

اما چیزی كه در این میان شگفت است ادعاهای برخی اشخاص و چهره های سیاسی است. كسانی كه بدون داشتن حداقل ترین لیاقت ها و توانمندی ها برای اداره كشور  وارده صحنه شده و شگفت انگیز این كه ادعا می كنند؛ احساس تكلیف كرده اند و برخی از این هم فراتر رفته خود را منجی و مصلح معرفی می كنند.تحلیل محتوای احساس تكلیف بیش از سی نفر از داوطلبین كاندیداتوری ریاست جمهوری مقاله ای مفصل می طلبد تا با برشمردن توان و كارایی یكایك آنها ،میزان صداقتشان سنجیده شود . در اینجا گذری كوتاه دارم بر ادعای منجی گری و اصلاح گری دو تن از چهره های سیاسی و حامیانشان.

 از سال 84 كه آقای هاشمی  رفسنجانی در ضمن یك رقابت آزاد در انتخابات از رقیب نه چندان نام آشنای خود شكست خورد،یك تكیه كلامی را بر گزیدكه بار معنایی خاصی داشت. هاشمی در مناسبت ها و فرصت های مختلف، مدعی است كه اوضاع كشور بحرانی است.از یك طرف او كشور را بحران زده معرفی می كند و از لزوم بازگشت اعتدال می گوید و از طرف دیگر جریانی می كوشد هاشمی را مرد بحرانها بنامد و تنها راه حل عبور از بحران را  حضور وی معرفی كند. جریانی كه شامل طیف گسترده ای از راست سنتی و اصلاح طلبان – مخالفان دو آتیشه دیروز هاشمی -هستند. جالب است كسی را كه 8 سال مسئولیت اجرایی كشور را بر عهده داشت و به همان میزان ریاست مجلس را برعهده داشت و در پست های مهم و حساس حضور داشته است و صد البته در دوران مسئولیتش كشور با بحرانهای متعدد مواجه گشته است؛ امروز در آستانه 80 سالگی به عنوان منجی و حلال مشكلات معرفی می كنند. در همان دوران مسئولیت اجرایی هاشمی  بسیاری  مواقع از حل معضلات ناتوان بود. قصد نداریم كه  خدمات فردی از مسئولان مملكتی را در طول سالهای گذشته انكار كرده یا نادیده بگیریم،  بلكه منظور  این است كه ایشان  اگر منجی بود و قدرت خارق العاده ای داشت  مثلا در دوران مسئولیتش بحران های اجتماعی متعددی مثل حادثه اسلام شهر و قزوین رخ نمی داد. در سیاست خارجی  ماجرای دادگاه میكونوس پیش نمی آمد و یا تورم اقتصادی به بالای 50 درصد نمی رسد ،شكاف طبقاتی تشدید نمی شد. اگر هاشمی می توانست منجی باشد و حلال بحران ها، در زمانی كه سن و سالش  اجازه می داد  می توانست معجزه گر باشد نه اكنون كه در سنین بالا بخواهد وارد یك عرصه ای شود  كه از نامش پیدا است  كه عرصه اجرا است و تحرك و جوانی و قدرت جسمی و روحی  را توام با توان علمی مدیریت نیاز دارد.چه منطقی پشت سر رفتار برخی از جریان های سیاسی  وجود دارد كه فكر می كنند اگر بخواهیم از تجربه امثال هاشمی استفاده كنیم حتما او باید سكان دار امور اجرایی باشد. پس كی قرار است از ظرفیت و پتانسیل نیروهای جوان تربیت شده انقلاب كه رویش های نظام اند، استفاده كنیم. آیا نمی شود مانند بسیاری از كشورهای توسعه یافته  از تجربه مدیرتی این قبیل اشخاص در مراكز راهبردی و اندیشكده ها  مختلف استفاده كرده و با این پشتوانه فكری – تجربی مدیریت را به جوان تر ها بسپاریم. البته متوجه هستم كه  استفاده از تجربیات آقای هاشمی مستلزم این است كه خود ایشان دغدغه حضور مستقیم در عرصه قدرت را كنار بگذارندو اگر قصد خدمت دارند، تجارب خود را مدون و در اختیار مدیران كنونی نظام قرار دهند كه البته با وجود طیفی كه در اطراف او قرار دارد محال است كه دغدغه خدمت به كشور جای ریاست طلبی و قدرت طلبی را بگیرد.


البته منجی سازی بخشی از پازل  جریان قدرت است كه تمایل دارد به هر قیمتی قبضه قدرت را به دست گیرد حتی به بهای كنار زدن نخبگان و مدیران پرتوان و كارآمد كه ذخایر كشور هستند.ضلع دیگر برنامه جریان مرتجع سیاسی كه اتفاقا خیلی هم خودشان را مدرن و روشنفكر و به قول خودشان لیبرال دمكرات معرفی می كنند مصلح سازی است.

[2]

اگرچه درست آن است كه  بپذیریم جریان اصلاحات  دنبال منطقی  جریان تكنوكرات هاشمی است. لذا اصلاح گر خواندن  خاتمی در كنار نجات دهنده خواندن هاشمی معنی می دهد. در هر حال جریانی كه در روزگار نه چندان دور، در لوای اصلاحات،جوان گرایی و میدان دادن به جوانان و نخبگان را  شعار خود قرارداده بود، امروز منادی بازگشت و ارتجاع به 16 سال پیش است. این جریان می كوشد خاتمی را  به عنوان راس ستون خیمه اصلاحات دوباره به عرصه سیاسی اجرایی كشور برگرداند. همانانی كه روزگاری از گردش نخبگان می گفتند و بسیاری از بحران ها را به بهانه جوان گرایی و نخبه گرایی در كشور شكل دادند كه نمونه آن شبه كودتای 18 تیر 1378 بود. امروز بی توجه به پیشرفت مداوم مردم در مسیر گفتمان انقلاب از لزوم بازگشت به قبل سخن می گویند.این در حالی است كه مسیر پیشرفت ملت ایران بازگشت ناپذیر است و این ملت قدم در مسیر رشد گذاشته است. جریان اصلاحات در دوران خاتمی كمر همت برای توقف مسیر پیشرفت ملت داشت و خاطره این مانع تراشی ها هیچ وقت از ذهن ملت محو نخواهد شد تا دوباره اجازه دهد  جریان واداده سیاسی به صحنه برگردد. خاطره  پیمان سعد آباد  با غربیها و توقف فعالیت های هسته ای، خاطره پلمپ نطنز و یو سی اف اصفهان و آب سنگین اراك،  به حول و قوه الهی،ملت به خط توقف بازنخواهد گشت و به پیشرفت خود ادامه خواهد داد.



[1] نهج البلاغه خطبه 3

[2]  حسین مرعشی از نزدیكان هاشمی جریان خودشان را لیبرال دمكرات های مسلمان می نامد. رك: http://www.rajanews.com/detail.asp?id=28685





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 6 )    1   2   3   4   5   6