تبلیغات
سربداران - اجلاسی که ورق معادله قدرت را برگرداند!
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : راضیه امیری رز
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
سربداران
شنبه 18 شهریور 1391 :: نویسنده : راضیه امیری رز       

 با برگزاری موفق اجلاس جنبش عدم تعهد درایران ، ارزیابی ابعاد و جنبه های مهم این رویداد مورد توجه تحلیل گران قرار گرفت.

در این میان ارزیابی اثرگذاری این اجلاس در معادله قدرت بین جمهوری اسلامی و امریکا از ابعاد اساسی تحلیل در این زمینه است؟ طبق اعتراف بسیاری از کارشناسان ، محصول برگزاری این اجلاس پیروزی جمهوری اسلامی در عرصه دیپلماتیک بر غرب و امریکا و به چالش کشیده شدن فشارهای غرب برای انزوای بین المللی ایران بود. به همین جهت اجلاس آوردگاهی شد بین ایران و غرب و این ایران بود که پیروز از این میدان بیرون آمد!

اما چگونه این عرصه تبدیل به صحنه نبرد دیپلماتیک گردید؟مقام معظم رهبری در دیدار اخیرش با نمایندگان مجلس خبرگان، عوامل موثر در شکل گیری این تقابل را تبیین نموده و فرمودند:« اجلاس سران عدم تعهد در تهران، می‌توانست همانند سایر اجلاس‌های بین المللی، بصورت معمولی برگزار شود اما شرایط سیاسی دنیا و زمان و مکان برگزاری اجلاس و همچنین حماقتی که بدخواهان ملت ایران انجام دادند،‌ موجب شد که این اجلاس به پدیده‌ای تأثیرگذار و مورد توجه در دنیا و یک جنگ دیپلماتیک با جمهوری اسلامی ایران،‌ تبدیل شود». جنگی که نتیجه آن شکست مفتضحانه دشمن بود.

 باید دید عناصر این جنگ دیپلماتیک کدامند و چگونه یک رویداد دیپلماتیک  به نبرد همه جانبه تبدیل گردید؟

اگر در یک تحلیل مختصر مولفه های جنگ دیپلماتیک غرب با کشورمان در این چند روز را بشمریم  سه سلاح عمده در این سطح از منازعه مورد توجه قرار خواهد گرفت:ابزار رسانه ای، فشار سیاسی و تهدید امنیتی

برای رسیدن به اهداف این منازعه دیپلماتیک غرب تمام همت خود را صرف کرد تا اجلاس با عدم اقبال کشورهای عضو مواجه شود و این تلاش ها چنان بود که نمی توانست از چشم ناظران دور بمانند و لذا سه سلاح فوق در پیش از برگزاری ، حین و همچنین بعد از برگزاری اجلاس با تمام قوا به کار گرفته شدند.


رسانه های غربی از هجمه سنگین علیه عدم تعهد تا بایکوت خبری ناکام ؛ از مدت ها پیش

ف جریان رسانه ای غرب بسیج شده بودند، در دو سطح جنگ روانی علیه اجلاس را دنبال کنند؛از یک سو القا می شد کشورهای عضو اشتیاقی برای حضور در ایران ندارند و سیاست انزوای ایران موفق  عمل کرده است!از سوی دیگر کوشش می شد جنبش عدم تعهد و تجمع اعضای آن در یک اجلاس بین المللی با توجه به شرایط کنونی بی اهمیت تلقی شود؟

در مدت زمان  فراهم سازی مقدمات اجلاس، این رسانه ها با تمام توان سعی در القای این بی اهمیتی و عدم شرکت موثر اعضا داشتند . شگردهای تبلیغاتی – رسانه ای در این خصوص پوشش کاملی داشت و جنگ رسانه ای تمکام عیار به راه افتاده بود.در طول برگزاری اجلاس هم تلاش گردید سکوت خبری توسط این رسانه ها در پیش گرفته شود که با توجه به اهمیت موضوع و رقابت رسانه ای این تحرک نیز با شکست مواجه گردید.

هجمه سیاسی علیه اجلاس؛مولفه دیگر برای این جنگ دیپلماتیک، فشار های وارده به مدعوین اجلاس بود. گذشته از فشارهای پشت پرده  به سران و مقامات کشورها، مواضع رسمی غربی ها وصهیونیست ها حکایت از این داشت که برنامه مفصلی برای منصرف سازی مدعوین سرشناس اجلاس برای عدم حضور در ایران وجود دارد.حرکتی که برای عدم حضور دبیرکل سازمان ملل صورت گرفت بخشی از این طرح بود. چنان که رسانه ها منعکس کردند؛ نخست وزیر رژیم صهیونیستی با بان کی مون تماس گرفته و التماس کرده بود به ایران نرود. یک مقام مسئول در وزارت امور خارجه آمریکا هم ضمن مخالفت با سفر بان کی مون به تهران برای حضور در نشست سران جنبش عدم تعهد مدعی شد:« واشنگتن توجیهی برای چنین سفری به تهران نمی بیند به ویژه در شرایط فعلی که تهران تعهدات بین المللی خود را نادیده می گیرد و از تروریسم حمایت می کند».وی با اشاره به احتمال سفر بان کی مون به تهران گفت: «چنین اقدامی پیام اشتباهی را به ایران مخابره می کند».[1]در بعد سیاسی شکست جبهه غربی خیلی سریع محقق گشت ؛چرا که به رغم همه طراحی ها و فشارها ، حضور سران و مقامات در اجلاس تهران به مراتب پر رنگتر از اجلاس های قبلی بود و دبیر کل به احتمال زیاد برای حفظ جایگاه خود و سازمانش و اثبات استقلال عمل اش به ایران آمد و لذا مرحله دوم از جنگ رسانه ای با تمسک به حاشیه های بی اهمیت در دستور قرار گرفت. شکست پروژه نا امن سازی ایران،همراستا با دو بعد از جنگ روانی رسانه ای و سیاسی، جنبه دیگر این جنگ نا امن سازی تهران بود. این پروژه نیز در دو بعد تحرکات پنهان امنیتی – تروریستی و تدارک اعتراضات خیابانی را در بر می گرفت؛ با اشراف اطلاعاتی و امنیتی جنبه های ضد امنیتی تحرکات دشمن چه از لحاظ امکان وقوع اقدامات تروریستی و چه از لحاظ کنترل دامنه تهدیدات رژیم صهیونیستی به خوبی مدیریت گردید. تلاش برای به خیابان آوردن بقایای فتنه نیز با بی توجهی عوامل داخلی دشمن که البته ناشی از هیمنه وهیبت عوامل امنیتی و اطلاعاتی کشور و با وقوف بر بی توجهی عمومی بود، بی نتیجه ماند. بنابر این می توان گفت غرب و همپیمانانش سه سلاح موثر جنگ دیپلماتیک را در هنگامه اجلاس به کار گرفته و رسما وارد نبرد صریح با جمهوری اسلامی شدند ، در حالی که حاصل آن به اعتراف خود تحلیل گران غربی پیروزی ایران بود،چنان که روزنامه آمریكایی "نیویورك تایمز" در تفسیری به قلم "توماس اردبرینك" نوشت: 120 كشور عضو جنبش غیرمتعهدها در تهران در پایان گفت و گوهای فشرده خود یك پیروزی دیپلماتیك نصیب میزبان كنفرانس كردند.[2]بنابر این، این ادعا بی جا نیست که در آوردگاه دیپلماتیک فوق ناکارآمدی توان غرب مشخص گردید و اثبات شد جمهوری اسلامی همچنان به عنوان یک قدرت منطقه ای و حتی جهانی روبه جلو حرکت می کند و انزوای مورد نظر غرب در جهت معکوس عمل کرده است. چرا که اگر با محاسبات مرسوم به تبیین دستاورد های اجلاس عدم تعهد بپردازیم، می توانیم اثبات کنیم که این غرب است که منزوی است و با به کارگیری تمام قوا نتوانست خللی در برگزاری اجلاس ایجادنماید. در حالی که جمهوری اسلامی در چند سطح اقدامات و تحرکات قدرت غرب و تهدیدات و فشارهای آن را به چالش کشید. نخست با ورود 120 هیات از کشورها و 20 هیات از سازمانهای بین المللی اثبات شد که بیش از یک سوم از جهان هنوز با ایران تعامل و مراوده دارند. دوم اینکه  به مدعوین و میهمانان قدرت اقتصادی ، تکنولوژیکی و فرهنگی خود را به نمایش گذاشت و نهایتا اینکه فرصت بی بدیلی برای ارزیابی و تجدید تعاملات خود با جهان غیر متعهد به دست آورد.

البته برای ارزیابی دست آوردهای  جمهوری اسلامی و شکست مفتضحانه غرب در این عرصه نمودهای مختلفی وجود دارد که تحلیل گران در حوزه های مختلف به تبیین آن پرداخته اند.اینجا فقط به یک جنبه جالب توجه اشاره می گردد و آن ورود خنده دار به برخی حاشیه های معمول و بی اهمیت رسانه ای است. حاشیه سازی که ممکن است برای چند روز انفعال رسانه ها و مقامات غربی را پوشش دهد  اما نخواهد توانست پیامدهای این اجلاس را تحت الشعاع قرار دهد.

یکی از حواشی مورد علاقه سخنان دبیر کل سازمان ملل و رئیس جمهور مصر در اجلاس بود. این که بر چه مبنایی این قبیل حاشیه ها به متن غلبه می کند و از بین مواضع شفاف تعداد پرشماری از مقامات جهان ، نظر دو نفر و آن هم در بخش های خاص پر رنگ می گردد خود جای تامل دارد، اما مناسب است اشاره گردد؛ نه سخنان محمد مرسی و نه سخنان دبیر کل برای مقامات جمهوری اسلامی غیر منتظره نبود. چنان که «مارتین نسیرکی» سخنگوی دبیر کل پیش از حضور وی در ایران رسما اعلام نمود که وی [در سفر به تهران] نگرانی شفاف و انتظارات جامعه جهانی درباره برنامه هسته‌ای ایران،‌تروریسم، حقوق بشر و جنگ سوریه را منتقل خواهد کرد. بنابر این سخنان تلویحی بان کی مون برای ایران غیر منتظره نبود. بویژه اینکه جمهوری اسلامی در ابتدای اجلاس در حضور وی بسیاری از سیاست های غربی و ماهیت رژیم اشغالگر صهیونیست را بدون تلویح و به صراحت به چالش کشیده بود. از سوی دیگر مواضع مرسی در باب سوریه نیز برای ایران مخفی نبود و ایران از اختلاف خود در این موضوع با مصر آگاه بود. چنان که در طرح مرسی برای حل بحران سوریه ایران در کنار سه کشور ترکیه و عربستان و مصر قرار دارد و لزوما در رایزنی های مربوطه دو طرف از دیدگاههای هم آگاهند.

از سوی دیگر طرح یک موضع متفاوت با ایران چگونه می تواند چالشی برای ایران باشد در حالی که جمهوری اسلامی منادی اتخاذ چنین مواضعی است و در طول این سالها بارها و بارها از تریبون های جهانی غرب و رژیم صهیونیستی و شورای امنیت و ... را به چالش کشیده است. چنانکه در همین اجلاس در حضور 120 کشور مقام معظم رهبری رژیم صهیونیستی و غرب را به صراحت مورد مواخذه قرارداد.

قطع و یقین اینگونه حاشیه سازی ها تنها نمایانگر انفعال غرب از موفقیت اجلاس است . در حالی که انتظار می رود دامنه این انفعال از حاشیه سازی های ناکام فراتر رود و غرب برای اثبات خود دست به فرافکنی های دیگری هم بزند  که یک نمونه از آن اقدام اخیرکانادا در خصوص رابطه با ایران بود. پیام این اقدام نه خطاب به ایران که خطاب به یک سوم جهان است که اکنون غرب آنها را در ائتلاف مقابل خود می بیند و برای چاره اندیشی ، فشارهای یک جانبه را بسط می دهد.

 

 

 

 



[1] الشرق الوسط،331/5/1391

[2] 11/6/1391





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر